حدیث دربارهآنچه خوبى و درستى را مى افزايد

عنه عليه السلام:خَيرُ العُلومِ ما أصلَحَكَ. ۱

امام على عليه السلام:بهترين دانش، آن است كه تو را به صلاح آورَد.

۱.غرر الحكم: ح 4962، عيون الحكم والمواعظ: ص 240 ح 4584.

کلیدواژه‌ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی علم حکمت و معرفت احکام آموختن +2 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلام:نيك فرجام ترين دانش، آن است كه در دنياى زودگذر، عملت را و در آخرت، نزديكى ات [به خدا] را بيفزايد.

امام على عليه السلام:شريف ترين دانش، آن است كه در اعضا و جوارح تو پديدار شود.

امام على عليه السلام:پست ترين دانش، آن است كه از زبانت در نگذرد و والاترين دانش، آن است كه در اعضا و جوارح، پديدار گردد.

امام على عليه السلام:بهترين دانش، آن است كه هدايتت را سامان دهد و بدترين دانش، آن است كه معادت را تباه كند.

امام زين العابدين عليه السلامـ بعد از آن كه بر ضدّ شيطان، چيزهايى را از خداى عز و جلدرخواست كرده بود ـ: خدايا! و اين (دعا) را شامل هر كسى بفرما كه به پروردگارى تو گواهى مى دهد و در يگانه شناختن تو اخلاص مى ورزد، و با حقيقت بندگى تو با او (شيطان) دشمنى مى كند و براى دريافت علوم ربّانى از تو عليه او يارى جسته است.

امام باقر عليه السلام:بدان كـه دانشى چون جستجوى سلامت نباشـد و سلامتى مانند سلامت دل نباشد.

تنبيه الخواطر:از امام صادق عليه السلام روايت شده است كه به يكى از شاگردانش فرمود: «چه چيز از من فرا گرفتى؟». گفت: اى سرور من! هشت مسئله ياد گرفتم. فرمود: «باز گو تا بدانم». گفت: نخست، ديدم هر دوستى، هنگام مرگ، از دوستدارش جدا مى شود. پس همّتم را مصروف چيزى كردم كه از من جدا نمى گردد و بلكه در تنهايى ام با من انس مى گيرد كه همان، كار نيك است. فرمود: «به خدا سوگند، نيكو گفتى!». [گفت:] دوم، ديدم گروهى به حَسَب و نَسَب، و گروهى به مال و فرزند مى نازند، حال آن كه در اينها فخر و بزرگى نيست؛ بلكه افتخار بزرگ را در گفته خداى متعال ديدم: «كريم ترينِ شما، باتقواترينِ شماست» ، پس كوشيدم كه نزد او كريم باشم. فرمود: «به خدا سوگند، نيكو گفتى!». [گفت:] سوم، به بازى و شادى مردم نگريستم و گفته خداى متعال را شنيدم: «و امّا آن كس كه از ايستادن در پيشگاه پروردگارش بهراسد و نفس خود را از هوا باز دارد، بى گمان، جايگاهش بهشت است» . پس در دور كردن هواى نفسم كوشيدم، تا آن كه بر اطاعت خداوند، قرار يافت. فرمود: «به خدا سوگند، نيكو گفتى!». [گفت:] چهارم، ديدم هركس چيزى را بيابد كه نزدش عزيز است، در نگهدارى اش مى كوشد و سخن خداى سبحان را شنيدم كه مى فرمايد: «كيست كه به خدا، وام نيكو دهد تا وى، آن را دو چندان كند و برايش پاداشى ارجمند باشد؟» ، پس دوستدار اين دو چندان گشتن شدم و از او نگه دارنده تر بر چيزهاى نزد او نيافتم. پس هرچه مى يافتم كه نزدم عزيز مى نمود، به سوى وى فرستادم، تا ذخيره اى در روز نيازم بدان باشد. فرمود: «به خدا سوگند، نيكو گفتى!». [گفت:] پنجم، ديدم مردم در رزق و روزى به يكديگر حسد مى ورزند و گفته خداى متعال را شنيدم كه مى فرمايد: «ما معيشت دنيايشان را ميان آنان تقسيم كرديم و برخى را بر برخى ديگر به مرتبه هايى برتر داشتيم، تا بعضى از آنان، بعضى ديگر را به خدمت گيرند؛ و رحمت پروردگارت از آنچه آنان گِرد مى آورند، بهتر است» ، پس به كسى حسادت نكردم و بر آنچه از دستم رفت، غصّه نخوردم. فرمود: «به خدا سوگند، نيكو گفتى!». [گفت:] ششم، ديدم برخى به برخى ديگر در سراى دنيا دشمنى مى ورزند و كينه هايى در سينه نهان دارند و گفته خداى متعال را شنيدم كه مى فرمايد: «شيطان، دشمن شماست. پس او را دشمن بداريد» ، پس به دشمنى با شيطان از دشمنى غير او سرگرم شدم. فرمود: «به خدا سوگند، نيكو گفتى!». [گفت:] هفتم، ديدم مردم در پىِ روزى در تلاش و زحمت اند و گفته خداى متعال را شنيدم كه مى فرمايد: «و جن و انس را نيافريدم، جز براى اين كه مرا عبادت كنند. از آنها روزى نمى خواهم و نمى خواهم كه به من غذا دهند. بى گمان، خداوند، روزى دهنده اى نيرومند و استوار است» ، پس دانستم كه وعده و گفته اش راست است. پس به وعده اش آرامش يافتم و به گفته اش خشنود گشتم و به جاى آن كه به آنچه براى من نزد اوست، بپردازم، به آنچه براى او بر من است، مشغول شدم. فرمود: «به خدا سوگند، نيكو گفتى!». گفت: هشتم، ديدم گروهى بر تن درستى پيكرهايشان و گروهى بر فراوانى اموالشان و گروهى بر آفريدگانى همچون خود، تكيه مى كنند و سخن خداى متعال را شنيدم كه مى فرمايد: «هركس تقوا بورزد، [خدا]برايش راه برون رفتنى قرار مى دهد و وى را از جايى كه گمان نمى برد، روزى مى دهد و هركس بر خداوند توكّل كند، همو وى را بس باشد» ، پس بر خدا تكيه كردم و تكيه ام بر غير او از ميان رفت. فرمود: «به خدا سوگند كه [تعليمات]تورات و انجيل و زبور و قرآن و ديگر كتاب ها به همين هشت مسئله باز مى گردند!».

امام كاظم عليه السلام:مقدّم ترين دانش براى تو آن است كه عملت، جز بدان سامان نپذيرد و واجب ترين دانش براى تو آن است كه از عمل به آن پرسيده مى شوى و لازم ترين دانش براى تو آن است كه به صلاح قلبت، ره بنمايد و تباهى اش را برايت روشن سازد و نيك فرجام ترين دانش، آن است كه در عمل زودگذر تو بيفزايد. پس به دانشى كه ندانستنش زيانى به تو نمى رساند، سرگرم مشو و از دانشى كه رها كردنش بر نادانى تو مى افزايد، غافل مشو.