زهد و علم ذاتى

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر! هيچ بنده اى دل از دنيا برنكَنْد، مگر آن كه خداوند [بذر]حكمت را در دل او روياند و زبانش را به آن گويا كرد و عيب هاى دنيا و درد و درمان آن را به وى شناساند و او را سالم از دنيا به سراى سلامت (بهشت) بُرد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه به دنيا روى آوَرَد و آرزويش دراز گردد، خداوند، به اندازه رغبت او به دنيا، دلش را كور گرداند و هر كه به دنيا پشت كند و آرزويش را در آن كوتاه گرداند، خداوند او را دانشى عطا كند، بى آن كه از كسى فرا گيرد و هدايتش فرمايد، بى آن كه كسى هدايتش كند و كورى را از [دل] او ببرد و بينايش گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ پس از خروج [از منزل] ـفرمود: آيا كسى از شما هست كه بخواهد خداوند، بى واسطه كسى، او را علم آموزد و هدايت كند؟ آيا كسى از شما هست كه بخواهد خداوند كوردلى او را بزدايد و بينا و بصيرش گرداند؟ بدانيد. كه هر كس به دنيا بى رغبت باشد و آرزويش را در دنيا كوتاه كند، خداوند بدون درس گرفتن و رهنمايى، او را علم آموزد و هدايتش فرمايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر! هر گاه ديدى برادرت به دنيا پشت كرده است، به سخنان او گوش كن؛ زيرا او حكمت تعليم مى دهد.

امام على عليه السلام:هر كه دل از دنيا بركنَد و از خوارى آن بيتابى نكند و براى رسيدن به ارجمندى آن به رقابت برنخيزد، خداوند او را هدايت كند، بى هدايت مخلوقى و علمش آموزد، بى آن كه از كسى تعليم گيرد و حكمت را در سينه اش استوار دارد و آن را بر زبانش جارى سازد.