اسباب سرورى

4 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:الحَمدُ للّهِِ المَعروفِ مِن غَيرِ رُؤيَةٍ، و الخالِقِ مِن غَيرِ مَنصَبَةٍ، خَلَقَ الخلائقَ بِقُدرَتِهِ، و استَعبَدَ الأربابَ بِعِزَّتِهِ، و سادَ العُظَماءَ بِجُودِهِ. ۱
امام على عليه السلام:حمد و سپاس خداى را كه بى آن كه ديده شود، شناخته شده و بدون رنج و زحمت آفريننده است، موجودات را به قدرت خويش بيافريد و خداوندگاران را با عزّت و اقتدار خويش به بندگى گرفت و با بخشندگى خود بر بزرگان سرورى يافت.
۱.نهج البلاغة: الخطبة183.
عنه عليه السلام:مَن حَلُمَ سادَ، و مَن تَفَهَّمَ ازدادَ. ۱
امام على عليه السلام:هركه بردبار باشد، سرورى كند و هركه طالب فهميدن باشد، بر فهم و دانش خويش بيفزايد.
۱.. بحار الأنوار: 77/208/1.
عنه عليه السلام:بِاحتِمالِ المُؤَنِ يَجِبُ السُّؤدُدُ. ۱
امام على عليه السلام:به دوش كشيدن بار هزينه ها [ى مردم و نان رساندن به مردم]موجب سرورى مى شود.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 224.
عنه عليه السلام:الشَّريفُ كُلُّ الشَّريفِ مَن شَرَّفَهُ عِلمُهُ، و السُّؤدُدُ حَقُّ السُّؤدُدِ لِمَنِ اتَّقى اللّهَ رَبَّهُ. ۱
امام على عليه السلام:شريف تمام عيار كسى است كه علم و دانايى اش به او شرافت بخشيده باشد، و سرورى حقيقى از آن كسى است كه از پروردگار خويش بترسد.
۱.بحار الأنوار: 78/82/82.