نهى از نياز خواهى از مردم

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى ابوذر! زنهار از سؤال (گدايى) كه در دنيا مايه خوارى و فقر است و در روز قيامت حسابش طولانى است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:كسى كه خداوند او را به اسلام هدايت كند و قرآن را به وى بياموزد و با وجود اين، دست نياز به سوى مردم دراز كند، بر پيشانى او نوشته شود: فقير [باش] تا روز قيامت.

امام على عليه السلام:درخواست كردن، زبان گوينده را كوتاه مى كند و دل شجاع پهلوان را مى شكند و انسان آزاد سرفراز را به مقام برده اى ذليل تنزّل مى دهد و آبرو را مى بَرد و روزى را مى بُرد (بى بركت مى كند).

امام على عليه السلام:درخواست كردن، طوق خوارى است كه عزّت را از عزيز سلب مى كند و بزرگى را از بزرگ زاده.

امام على عليه السلام:مقرّب شدن نزد خداوند متعال با درخواست كردن از اوست و مقرّب شدن نزد مردم، با ترك درخواست از آنان.

امام على عليه السلام:مرگ، آرى و ذلّت و پستى، هرگز؛ كم داشتن آرى، و دست دراز كردن سوى اين و آن، هرگز.

امام على عليه السلام:شيعه من كسى است كه چون سگ زوزه نمى كشد و مانند كلاغ طمع نمى ورزد و اگر از گرسنگى بميرد، دست گدايى به سوى مردم دراز نمى كند.

امام زين العابدين عليه السلام:نياز خواهى از مردم، مايه خوارى در زندگى و از بين رفتن حياست و از وقار آدمى مى كاهد و آن، فقر نقد است، و كمتر دست نياز دراز كردن به سوى مردم، توانگرى نقد است.

امام باقر عليه السلام:دست نياز به سوى مردم دراز كردن، عزّت را مى گيرد و حيا را مى بَرد، و چشم بركندن از آنچه در دست مردم است، مايه عزّت مؤمنان است و طمع، همان فقر نقد است.