حدیث دربارهشب زنده دارى

عنه عليه السلام:طُوبى لِنَفسٍ أدَّت إلى رَبِّها فَرضَها، و عَرَكَت بِجَنبِها بُؤسَها، و هَجَرَت في اللَّيلِ غُمضَها، حتّى إذا غَلَبَ الكَرى علَيها افتَرَشَت أرضَها، و تَوَسَّدَت كَفَّها، في مَعشَرٍ أسهَرَ عُيُونَهُم خَوفُ مَعادِهِم، و تَجافَت عن مَضاجِعِهِم جُنُوبُهُم، و هَمهَمَت بِذِكرِ رَبِّهِم شِفاهُهُم، و تَقَشَّعَت بِطُولِ استِغفارِهِم ذُنُوبُهُم، اُولئكَ حِزبُ اللّهِ، ألا إنَّ حِزبَ اللّهِ هُمُ المُفلِحُونَ. ۱
امام على عليه السلام:خوشا به حال آن كس كه فريضه پروردگارش را به جاى آورْد و بر سختيها و ناملايمات صبر كرد و خواب را از ديدگانش دور ساخت و اگر خواب بر او چيره آمد، زمين را بستر خود كرد و دستش را بالش. آنان كه خوف روز رستاخيز چشمانشان را بيدار نگه داشت و پهلوهايشان را از بسترهاى راحتشان دور كردند و لبهايشان به ذكر پروردگارشان زمزمه كرد و از بسيارى آمرزش خواهى، گناهانشان زدوده شد؛ اينان حزب خدايند و بدانيد كه حزب خدا پيروز است.
۱.نهج البلاغة: الكتاب45.

احادیث دیگر این موضوع

۸