پاسخ امام به معاويه

شرح نهج البلاغةـ در بيان نامه امام عليه السلام به معاويه ـ: از بنده خدا، على امير مؤمنان، به معاوية بن ابى سفيان. امّا بعد؛ همانا مرا از تو پندى رسيد پيوند يافته [از سخنان گوناگون] و [در قالب]نوشتارى آراسته [به آرايه هاى نگارش]كه آن را با گم راهىِ خود، ترتيب داده اى و با بَدسِگالى ات امضا كرده اى. اين نامه از آنِ كسى است كه نه بينايى اى دارد تا هدايتش كند و نه راهبرى تا به راهش بَرد؛ خواهشِ نَفْس، او را فرا خوانده و وى نيز اجابتش كرده، و گم راهى پيشوايش گشته و او هم از آن پيروى نموده است. پس با ياوه، صدا به هذيان برآورده و اشتباه كنان به گم راهى درافتاده است. وامّا اين كه مرا به تقوا فرا خوانده اى؛ پس اميدوارم كه اهلِ آن باشم و به خدا پناه مى برم از اين كه در زمره كسانى درآيم كه هر