سپاه فراوان، امّا بى ثمر
1 حدیث
نهج البلاغة:مِن كَلامٍ لَهُ عليه السلام وقَد جَمَعَ النّاسُ وحَضَّهُم عَلَى الجِهادِ فَسَكَتوا مَلِيّا، فَقالَ: ما بالُكُم أمُخرَسونَ أنتُم؟
فَقالَ قَومٌ مِنهُم: يا أميرَ المُؤمِنينَ، إن سِرتَ سِرنا مَعَكَ.
فَقالَ عليه السلام: ما بالُكُم! لا سُدِّدتُم لِرُشدٍ، ولا هُديتُم لِقَصدٍ! أفي مِثلِ هذا يَنبَغي لي أن أخرُجَ؟! وإنّما يَخرُجُ في مِثلِ هذا رَجُلٌ مِمَّن أرضاهُ مِن شُجعانِكُم وذَوي بَأسِكُم، ولا يَنبَغي لي أن أدَعَ الجُندَ، وَالمِصرَ، وبَيتَ المالِ، وجِبايَةَ الأَرضِ، وَالقَضاءَ بَينَ المُسلِمينَ، وَالنَّظَرَ في حُقوقِ المُطالِبينَ، ثُمَّ أخرُجُ في كَتيبَةٍ أتبَعُ اُخرى، أتَقَلقَلُ تَقَلقُلَ القِدحِ فِي الجَفيرِ ۱ الفارِغِ، وإنَّما أنَا قُطبُ الرَّحا؛ تَدورُ عَلَيَّ وأنا بِمَكاني،
نهج البلاغةـ از سخنان اوست، وقتى كه مردم را جمع كرد و آنان را بر جهاد برانگيخت، ولى آنان ساكت ماندند ـ: «شما را چه مى شود؟ مگر لاليد؟».
عده اى گفتند: اى امير مؤمنان! اگر حركت كنى در ركابت هستيم.
فرمود: «شما را چه مى شود؟ نه به حق، ارشاد شده ايد، ونه به راه راست، هدايت گشته ايد! آيا در چنين وضعى سزاوار است كه من [براى جنگ] بيرون شوم؟ در چنين موردى بايد كسى از شجاعان و قدرتمندان شما به جنگ رود كه او را بپسندم. براى من سزاوار نيست كه سپاه و شهر و بيت المال و جمع آورى خراج زمين و داورى ميان مسلمانان و رسيدگى به حقوق دادخواهان را رها كنم و همراه با گُردانى از سپاه در پى گُردان ديگر بيرون شوم و همچون تير در تيردانِ خالى آشفته و نگران باشم.
همانا من محور سنگ آسيابم كه در همين جا كه هستم،