پاسخِ امام

وقعة صِفّين:چون نامه معاويه به على عليه السلام رسيد، آن را خواند و گفت: «شگفتا از معاويه و نامه اش!». سپس عبيد اللّه بن ابى رافع، كاتبِ خويش را خواست و گفت: «به معاويه بنويس: امّا بعد؛ نامه ات مرا رسيد. گفته اى اگر تو و ما مى دانستيم جنگ با ما و تو چه مى كند، هرگز با يكديگر به نبرد بر نمى خاستيم. [بدان] من و تو را از جنگ، نهايتى است كه فرا نرسيده است. اگر من براى خدا كشته شوم و سپس زنده گردم، آن گاه هفتاد بار كشته و ديگر بار زنده شوم، از سختكوشى براى خدا و جهاد با دشمنان او دست برنمى دارم. و امّا اين كه گفته اى از عقل هاى ما آن قدر باقى مانده كه با آن، بر گذشته پشيمانى خوريم؛ پس [بدان كه] من نه از عقلم كاسته شده و نه از كارم پشيمانم. و امّا اين كه [حكومتِ] شام را خواسته اى؛ من چنان

امام على عليه السلامـ برگرفته نامه او به معاويه در پاسخِ نامه اى از اوـ: امّا اين كه [حكومت]شام را از من خواسته اى؛ من آن نباشم كه آنچه را ديروز از تو دريغ داشتم، امروز به تو عطا كنم. و امّا اين كه گفته اى همانا جنگْ [مردمِ]عرب را در كام بُرده و تنها نيم جان هايى از ايشان باقى مانده است؛ بدان كه هر كس حقْ او را در كام كشد، به بهشت رهسپار مى گردد و هر كس باطلْ او را در كام فرو بَرَد، رهسپارِ آتش خواهد گشت. و امّا اين كه ما در جنگ و سپاه يكسانيم؛ پس پايدارى تو در شك، بيش از پايدارى من در يقين نيست و شاميان نيز به دنيا حريص تر از عراقيان به آخرت نيستند. و امّا اين كه گفته اى ما فرزندانِ عبد مناف هستيم؛ پس ما همانيم، ليكن اميّه همچون هاشم، حَرْب همانند عبد المطّلب، ابوسفيان مثل ابو طالب،