حدیث دربارهنهى از قهر بودن با برادر بيش از سه روز

میزان الحکمه ج ۱۲، ص ۵۷۱، ح ۲۱۱۲۵

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

نهى از قهر بودن با برادر بيش از سه روز

عنه صلى الله عليه و آله:لا هِجرَةَ بَعدَ ثَلاثٍ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بعد از سه روز، قهر بودن جايز نيست.

۱.كنز العمّال: 24791.

کلیدواژه‌ها قهر کردن نهی از قهر بودن با برادر بیش از سه روز

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام رضا عليه السلامـ به نقل از پدران بزرگوار خود ـفرمود: در شب اول ماه رمضان شيطان هاى سركش به غل و زنجير بسته مى شوند و در هر شبى هفتاد هزار نفر آمرزيده مى شوند و در شب قدر خداوند به اندازه اى كه در ماه رجب و شعبان و ماه رمضان تا آن هنگام (شب قدر) آمرزيده است، مى آمرزد مگر مردى را كه ميان او و برادرش دشمنى و كينه اى باشد. پس خداوند عزّ و جلّ فرمايد: اينان را بگذاريد (مهلت دهيد) تا زمانى كه با هم آشتى كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قهر بيش از سه روز، روا نيست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:روا نيست كه مؤمن بيش از سه روز با برادرش قهر باشد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:از يكديگر نَبُريد و با هم قهر نكنيد و با هم دشمنى مورزيد و نسبت به يكديگر حسادت نورزيد و اى بندگان خدا، با هم، برادر باشيد. بر هيچ مسلمانى روا نيست كه بيش از سه روز با برادرش قهر كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:براى هيچ مؤمنى روا نيست كه بيش از سه روز، با مؤمنى قهر كند. بعد از سه روز، بايد به ديدارش رود و به او سلام كند. اگر جواب سلامش را داد، هر دو در ثواب شريك هستند و اگر جواب سلامش را نداد گنهكار است و سلام كننده از حالت قهر در آمده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:قهر كردن بيش از سه روز روا نيست. پس اگر با هم رو به رو شدند و يكى از آن دو سلام كرد و ديگرى جواب سلامش را داد، هر دو در ثواب شريك هستند، ولى اگر جوابش را نداد، آن كه سلام كرده از گناه مبرّاست و ديگرى گنهكار است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:با يكديگر قهر نكنيد و از هم نَبُريد و با هم، اى بندگان خدا، برادر باشيد. قهر كردن دو مؤمن سه روز است؛ اگر [پس از سه روز]با هم صحبت نكردند خداوند عزّ و جلّ از آن دو روى گرداند تا زمانى كه با هم صحبت كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ گاه دو فردى كه به اسلام در آمده اند از يكديگر قهر نكنند، مگر اينكه يكى از آنان از اسلام خارج شود، تا آنكه به سوى آنچه از آن خارج شده است برگردد و بازگشت او به اين است كه نزد آن ديگرى برود و به او سلام كند.