حدیث دربارهآداب خوابيدن
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إذا انتَبَهَ أحَدُكُم مِن نَومِهِ فلْيَقُلْ: «لا إلهَ إلاّ اللّهُ الحَليمُ الكَريمُ الحَيُّ القَيّومُ و هُو على كُلِّ شيءٍ قَديرٌ، سُبحانَ رَبِّ النَّبِيِّينَ و إلهِ المُرسَلينَ، و [سُبحانَ]رَبِّ السَّماواتِ السَّبعِ و ما فيهِنَّ و رَبِّ الأرَضِينَ السَّبعِ و ما فيهِنَّ و رَبِّ العَرشِ العَظيمِ، و الحَمدُ للّهِ رَبِّ العالَمينَ».
فإذا جَلَسَ مِن نَومهِ فلْيَقُلْ قَبلَ أن يَقومَ: «حَسبِيَ اللّهُ، حَسبِيَ الرَّبُّ مِن العِبادِ، حَسبِيَ الّذي هُو حَسبي مُنذُ كُنتُ، حَسبيَ اللّهُ و نِعمَ الوَكيلُ».
و إذا قامَ أحَدُكُم مِن اللَّيلِ فلْيَنظُرْ إلى أكنافِ السَّماءِ و لْيَقرَأْ: «إنَّ في خَلْقِ السَّماواتِ و الأرضِ وَ اخْتِلَـافِ الَّيْلِ وَ النَّهَارِ لَأَيَـاتٍ لِأولِى الْأَلْبَـابِ * الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِيَـامًا وَ قُعُودًا وَ عَلَى جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِى خَلْقِ السَّمَـاوَاتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَـذَا بَـاطِلاً سُبْحَـانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ * رَبَّنَآ إِنَّكَ مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ مَا لِلظَّــالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ * رَّبَّنَآ إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِى لِلاْءِيمَـانِ أَنْ ءَامِنُوا بِرَبِّكُمْ فَـآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّـئاتِنَا وَ تَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ * رَبَّنَا وَ ءَاتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِكَ وَ لاَ تُخْزِنَا يَوْمَ الْقِيَـامَةِ إنّكَ لا تُخْلِفُ المِيعادَ» ۱. ۲
امام على عليه السلام:هرگاه فردى از شما از خوابش بيدار شد، بگويد: «هيچ معبودى، جز خداى بردبار بزرگوار، زنده برپا دارنده نيست. و او بر هر چيزى تواناست. پاك است پروردگار پيامبران و معبود رسولان و [پاك است]پروردگار آسمان هاى هفتگانه و هر آنچه در آنهاست و پروردگار زمين هاى هفتگانه و هر آنچه در آنهاست و پروردگار عرش با عظمت و ستايش براى خداى پروردگار جهانيان است».
و هرگاه از خواب بيدار شد و نشست، پيش از آنكه برخيزد، بگويد: «خدا مرا كافى است، پروردگار، مرا از بندگان كافى است، مرا كافى است كسى كه مرا كافى است از زمانى كه بوده ام. خدا مرا كافى است و چه خوب حمايتگرى است».
و هرگاه يكى از شما نيمه شب بيدار شد، به اطراف آسمان بنگرد و اين آيه را بخواند: «مسلما در آفرينش آسمان ها و زمين و در پى يكديگر آمدنِ شب و روز، براى خردمندان، نشانه هايى است. همانان كه خدا را ايستاده و نشسته، و به پهلو آرميده ياد مى كنند، و در آفرينش آسمان ها و زمين مى انديشند [كه]: پروردگارا! اينها را بيهوده نيافريده اى. منزّهى تو! پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار. پروردگارا! هر كه را تو در آتش درآورى، يقينا رسوايش كرده اى و براى ستمكاران، ياورانى نيست. پروردگارا! ما شنيديم كه دعوتگرى به ايمان فرا مى خواند كه: «به پروردگار خود ايمان آوريد». پس ايمان آورديم. پروردگارا! گناهان ما را بيامرز و بدى هاى ما را بزداى و ما را در زمره نيكان بميران. پروردگارا! آنچه را كه به وسيله فرستادگانت به ما وعده داده اى به ما عطا كن و ما را روز رستاخيز، رسوا مكن؛ زيرا تو خلف وعده نمى كنى».