حدیث دربارهنور بصيرت
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في وَصفِ سالِكِ الطَّريقِ إلَى اللّهِ سبحانَهُ ـ: قَد أحيا عَقلَهُ، و أماتَ نَفسَهُ؛ حتّى دَقَّ جَليلُهُ، و لَطُفَ غَليظُهُ، و بَرَقَ لَهُ لامِعٌ كَثيرُ البَرقِ، فأبانَ لَهُ الطَّريقَ، و سَلَكَ بهِ السَّبيلَ، و تَدافَعَتهُ الأبوابُ إلى بابِ السَّلامَةِ و دارِ الإقامَةِ. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف رهرو راه خداى سبحان ـفرمود: خردش را زنده كرد و نَفْسش را ميراند، تا جايى كه ستبرى و درشتى پيكر او زار و نحيف شد و برقى پر نور برايش درخشيد و راه را براى او هويدا نمود و در پرتو آن، راه پيمود و دروازه ها يكى پس از ديگرى او را پيش راندند تا به دروازه سلامت و سراى ماندگارى رسيد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 220.