حدیث دربارهنورِ نور
الإمامُ الكاظمُ عليه السلامـ فيما كَتَبَ إلى عليِّ بنِ سُوَيدٍ و هُو عليه السلام في الحَبسِ ـ: بسمِ اللّهِ الرّحمنِ الرّحيمِ، الحَمدُ للّهِ العَليِّ العَظيم الّذي بِعَظَمَتِهِ و نُورِهِ أبصَرَ قُلوبُ المُؤمنينَ، و بعَظَمَتِهِ و نُورِهِ عاداهُ الجاهِلونَ، و بعَظَمَتِهِ و نُورِهِ ابتَغى مَن في السَّماواتِ و مَن في الأرضِ إلَيهِ الوَسيلَةَ بالأعمالِ المُختَلِفَةِ و الأديانِ المُتَضادَّةِ، فمُصيبٌ و مُخطئٌ، و ضالٌّ و مُهتَدٍ، و سَميعٌ و أصَمُّ، و بَصيرٌ و أعمى حَيرانُ ۱. ۲
امام كاظم عليه السلامـ در نامه اى از زندان به على بن سويد ـنوشت: بسم اللّه الرحمن الرحيم. ستايش خداى والا و بزرگى را كه به سبب بزرگى و نور او دل هاى مؤمنان بينا شد و به واسطه بزرگى و نور او نادانان با او دشمنى كردند و به واسطه بزرگى و نور او آفريدگانى كه در آسمان ها و زمين هستند با كارهاى گوناگون و آيين ها و باورهاى نا همگون وسيله تقرّب به او جستند. پس برخى راه صواب پيمودند و برخى به بيراهه افتادند، برخى گمراه شدند و برخى به راه راست رفتند، برخى شنوا شدند و برخى كر گشتند، برخى بينا شدند و برخى كور و سرگردان ماندند.