حدیث دربارهويژگى هاى منافقان
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في خُطبَةٍ يَصِفُ فيها المُنافِقينَ ـ: اُحَذِّرُكُم أهلَ النِّفاقِ؛ فإنَّهُمُ الضّالُّونَ المُضِلُّونَ، و الزّالُّونَ المُزِلُّونَ، يَتلَوَّنونَ ألوانا، و يَفتَنُّونَ افتِنانا، و يَعمِدونَكُم بكُلِّ عِمادٍ، و يَرصُدونَكُم (يَسُدُّونَكُم) بكُلِّ مِرصادٍ.
قُلوبُهُم دَوِيَّةٌ، و صِفاحُهُم نَقيَّةٌ، يَمشونَ الخَفاءَ، و يَدِبُّونَ الضَّرّاءَ، وَصفُهُم دَواءٌ، و قَولُهُم شِفاءٌ، و فِعلُهُمُ الدّاءُ العَياءُ، حَسَدَةُ الرَّخاءِ، و مُؤكِّدو (مُولِّد و) البَلاءِ، و مُقَنِّطو الرَّجاءِ، لَهُم بكلِّ طَريقٍ صَريعٌ، و إلى كُلِّ قَلبٍ شَفيعٌ، و لكُلِّ شَجوٍ دُموعٌ.
يَتَقارَضُونَ الثَّناءَ، و يَتَراقَبونَ الجَزاءَ، إن سَألوا (ساقوا) ألحَفوا، و إن عَذَلوا كَشَفوا، و إن حَكَموا أسرَفوا. قد أعَدُّوا لكُلِّ حقٍّ باطِلاً، و لكُلِّ قائمٍ مائلاً، و لكلِّ حيٍّ قاتِلاً، و لكلِّ بابٍ مِفتاحا، و لكلِّ لَيلٍ مِصباحا، يَتَوَصَّلونَ إلَى الطَّمَعِ باليَأسِ لِيُقيموا بهِ أسواقَهُم، و يُنفِقوا بهِ أعلاقَهُم، يَقولونَ فيُشَبِّهونَ، و يَصِفونَ فيُمَوِّهونَ، قد هَوَّنوا الطَّريقَ (الدِّينَ)، و أضلَعوا المَضيقَ، فَهُم لُمَةُ الشَّيطانِ، و حُمَةُ النِّيرانِ: «اُولئكَ حِزْبُ الشَّيْطانِ ألا إنَّ حِزْبَ الشَّيْطانِ هُمُ الخاسِرونَ» ۱. ۲
امام على عليه السلامـ در خطبه اى در بيان اوصاف منافقان ـفرمود: شما را از منافقان برحذر مى دارم؛ زيرا كه آنان مردمانى گمراه و گمراه كننده اند، خود لغزيده اند و ديگران را مى لغزانند، به رنگ هاى گوناگون و حالات مختلف در مى آيند، با هر وسيله و از هر طريقى قصد [فريب و گمراهى]شما مى كنند و در هر كمينگاهى به كمين شما مى نشينند.
دل هايشان بيمار است و ظاهرشان آراسته و تميز، مخفيانه عمل مى كنند و چون خزنده اى زهرناك آهسته مى خزند و بى خبر زهر خود را مى ريزند، شرح و بيانشان دارو و گفتارشان شفاست، اما كردارشان درد بى درمان است. به رفاه و آسايش مردم حسادت مى ورزند و به آتش بلا و گرفتارى [مردمان] دامن مى زنند و نوميد مى كنند، در هر راهى به خاك هلاكت افكنده اى، و براى نفوذ در هر دلى وسيله اى و براى هر غم و اندوهى اشك هايى [دروغين]دارند، مدح و ستايش به هم قرض مى دهند و از يكديگر انتظار پاداش (ستايش متقابل) دارند، اگر چيزى بخواهند پافشارى مى كنند و اگر سرزنش كنند پرده درى مى نمايند و اگر حكم كنند زياده روى مى ورزند، در مقابلِ هر حقّى باطلى در چنته دارند و در برابر هر راستى كژى و براى هر زنده اى قاتلى و براى هر درى كليدى و براى هر شبى چراغى. چشم نداشتن و بى نيازى را دستاويز طمع قرار مى دهند تا از اين راه بازار خود را داغ كنند و كالاهايشان را رونق بخشند. مى گويند و ايجاد شبهه مى كنند، وصف مى كنند و حقيقت را وارونه جلوه مى دهند، راه [ورود به مسير باطل]را آسان مى كنند و تنگه [آن را]كج و دشوار رو مى سازند [تا افراد به راحتى قدم به راه باطل گذارند و در پيچ و خمهاى آن سرگردان شوند و بيرون شدن از آن برايشان ناممكن يا دشوار شود]. اينان دار و دسته شيطانند و زبانه هاى انبوه آتش «آنان حزب شيطانند و بدانيد كه حزب شيطان همان زيان كارانند».