حدیث دربارهنفْس امّاره
عنه عليه السلامـ مِن كتابهِ للأشتَرِ لَمّا وَلاّهُ مِصرَ ـ: أمَرَهُ بتَقوَى اللّهِ و إيثارِ طاعَتِهِ. و أمَرَهُ أن يَكسِرَ نفسَهُ مِن الشَّهَواتِ، و يَزَعَها عِندَ الجَمَحاتِ ۱، فإنَّ النَّفسَ أمّارَةٌ بالسُّوءِ إلاّ ما رَحِمَ اللّهُ. فاملِكْ هَواكَ، و شُحَّ بنَفسِكَ عَمّا لا يَحِلُّ لكَ، فإنّ الشُّحَّ بالنَّفسِ (الأنفُسِ) الإنصافُ مِنها فيما أحَبَّت أو كَرِهَت. ۲
امام على عليه السلامـ در حكم استاندارى مصر به مالك اشتر ـنوشت: [امير المؤمنين على]او (مالك) را به پرواى از خدا و برگزيدن راه طاعت او فرمان مى دهد. و از او مى خواهد كه خواهش هاى نفْس خويش را درهم شكند و مهار آن را هنگام سركشى محكم گيرد؛ زيرا كه نفْس همواره، به بدى فرمان مى دهد، مگر آنكه خداوند رحم كند. پس بر هوا و هوس خويش مسلّط باش و آنچه را كه حرام است از نفْس خود دريغ دار؛ زيرا كه دريغ داشتن از نفْس، دادخواهى از اوست در آنچه كه دوست دارد يا ناخوش مى دارد.