حدیث دربارهعوامل پايندگى نعمت ها
عنه عليه السلام:و ايمُ اللّهِ، ما كانَ قَومٌ قَطُّ في غَضِّ نِعمَةٍ مِن عَيشٍ فزالَ عَنهُم إلاّ بِذُنوب اجتَرَحوها؛ لأنَّ اللّهَ لَيسَ بِظَلاّمٍ لِلعَبيدِ. و لَو أنّ النّاسَ حِينَ تَنزِلُ بِهِمُ النِّقَمُ، و تَزولُ عَنهُمُ النِّعَمُ، فَزِعوا إلى رَبِّهِم بصِدقٍ مِن نِيّاتِهِم، و وَلَهٍ مِن قُلوبِهِم، لَرَدَّ علَيهِم كُلَّ شارِدٍ، و أصلَحَ لَهُم كُلَّ فاسِدٍ. ۱
امام على عليه السلام:به خدا سوگند، هرگز قومى در زندگىِ مرفّه و پر نعمتى نبوده اند و آن نعمت و رفاه از آنان زائل نشده است مگر به سبب گناهانى كه مرتكب شده اند؛ چرا كه خداوند به بندگانش ستم نمى كند. اگر مردم به هنگامى كه بلاها و سختى ها بر آنان فرود مى آيد و نعمت ها از دستشان مى رود، با نيّت هاى راست و درست و دل هاى مشتاق به پروردگارشان پناه مى برند و استغاثه مى كردند، هر گريخته اى را به آنان باز مى گرداند و هر تباهى و فسادى را برايشان اصلاح مى نمود.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 178.