حدیث دربارهعوامل پايندگى نعمت ها
عنه عليه السلام:إنّ مِن حَقِّ مَن عَظُمَ جَلالُ اللّهِ سبحانَهُ في نَفسِهِ، و جَلَّ مَوضِعُهُ مِن قَلبِهِ، أن يَصغُرَ عِندَهُ ـ لعِظَمِ ذلكَ ـ كُلُّ ما سِواهُ، و إنّ أحَقَّ مَن كانَ كذلكَ لَمَن عَظُمَت نِعمَة اللّهِ علَيهِ، و لَطُفَ إحسانُهُ إلَيهِ؛ فإنّهُ لَم تَعظُمْ نِعمَةُ اللّهِ على أحَدٍ إلاّ ازدادَ حَقُّ اللّهِ علَيهِ عِظَما. ۱
امام على عليه السلام:كسى كه خداوند سبحان در جان او پر شكوه و جلال است و جايگاه بلند و با عظمتى در دل او دارد، شايسته است كه هر چيزى جز خدا ـ به خاطر بزرگى او ـ در نظرش كوچك باشد و سزاوارترين شخص براى اين حالت كسى است كه خداوند نعمت بزرگى به او داده و مشمول لطف و احسان وى قرار گرفته است؛ زيرا نعمت بزرگ و بسيار خداوند به كسى داده نشد، مگر اينكه بر بزرگى حق خدا بر او نيز [به همان نسبت]افزوده گشت.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 216.