حدیث دربارهعوامل پايندگى نعمت ها

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:مَن أخَذَ بالتَّقوى عَزَبَت عنهُ الشَّدائدُ بَعدَ دُنُوِّها. و هَطَلَت علَيهِ الكَرامَةُ بَعدَ قُحُوطِها، و تَحَدَّبَت ۱ علَيهِ الرَّحمَةُ بعدَ نُفورِها، و تَفَجَّرَت علَيهِ النِّعَمُ بَعدَ نُضُوبِها ۲، و وَبَلَت علَيهِ البَرَكَةُ بَعدَ إرذاذِها ۳. ۴
امام على عليه السلام:هركه پرهيزگارى پيش گيرد، سختى هايى كه به او نزديك شده اند از وى دور گردند. و باران كرامتى كه بند آمده است بر او فرو ريزد و رحمت گريخته از او به سوى وى باز گردد و چشمه خشكيده نعمت ها برايش جوشان شود و باران بركت كه نم نم بر او مى بارد به قطراتى درشت و فراوان تبديل شود.
۱.حَدِبَ عليه: إذا عطف (مجمع البحرين: 1 / 369).
۲.نضب الماء نضوبا: إذا ذهب في الأرض، و في المحكم: غار و بَعُد. نَضَب الخِصْب: قلّ أو انقطع (لسان العرب: 1 / 762 و 763).
۳.الوابل: المطر الشديد، و قد و بلت السماء، الرَّذاذُ: المطر الضعيف، يقال: أرَذّتِ السماء (الصحاح: 5 / 1840 و ج 2 / 565).
۴.نهج البلاغة: الخطبة 198.

احادیث دیگر این موضوع

۸