حدیث دربارهجهان، هنگام بعثت پيامبرصلى الله عليه وآله
عنه عليه السلام:أرسَلَهُ على حِينِ فَترَةٍ مِن الرُّسُلِ، و طُولِ هَجعَةٍ مِن الاُمَمِ، و اعتِزامٍ مِن الفِتَنِ، و انتِشارٍ مِن الاُمورِ، و تَلَظٍّ (تَلَظّي) مِن الحُروبِ، و الدُّنيا كاسِفَةُ النُّورِ، ظاهِرَةُ الغُرورِ، على حِينِ اصفِرارٍ مِن وَرَقِها، و إياسٍ مِن ثَمَرِها. ۱
امام على عليه السلام:او را زمانى فرستاد كه روزگارى بود پيامبرى برانگيخته نشده بود و مردم در خوابى طولانى به سر مى بردند و فتنه ها بالا گرفته و كارها پريشان شده بود و آتش جنگ ها شعله مى كشيد و دنيا بى فروغ و پُر از مكر و فريب گشته، برگ هاى درخت زندگى به زردى گراييده و از به بار نشستن آن قطع اميد شده بود.
۱.نهج البلاغة: الخطبة89.