حدیث دربارهويژگى هاى دوستان خدا
عنه عليه السلام:إنّ أولياءَ اللّهِ هُمُ الذينَ نَظَروا إلى باطِنِ الدُّنيا إذا نَظَرَ النّاسُ إلى ظاهِرِها، و اشتَغَلوا بآجِلِها إذا اشتَغَلَ النّاسُ بعاجِلِها، فأماتُوا مِنها ما خَشَوا أن يُميتَهُم، و تَرَكوا مِنها ما عَلِموا أنّهُ سَيَترُكُهُم، وَ رأوا استِكثارَ غَيرِهِم مِنها استِقلالاً، وَ دَركَهُم لَها فَوتا، أعداءُ ما سالَمَ النّاسُ، و سِلمُ ما عادَى النّاسُ! بِهِم عُلِمَ الكِتابُ و بِهِ عَلِموا، و بِهِم قامَ الكِتابُ و بهِ قاموا، لا يَرَونَ مَرجُوّا فَوقَ ما يَرجُونَ، و لا مَخُوفا فَوقَ ما يَخافونَ. ۱
امام على عليه السلام:دوستان خدا همان كسانى هستند كه باطن دنيا را مى نگرند در حالى كه ديگر مردم به ظاهرش چشم دارند، و به آينده و فرجام دنيا مشغولند در حالى كه ساير مردم به نقد و امروز آن سرگرمند. آنچه را از دنيا كه مى ترسند آنان را نابود كند، نابود مى كنند و آنچه را از دنيا كه مى دانند بزودى آنان را ترك خواهد گفت، ترك مى كنند و آنچه را كه ديگران از دنيا زياد و با ارزش مى شمارند اندك و حقيرش مى بينند و رسيدن خود به آنها را از دست دادن [سعادت و رستگارى خويش] مى شمارند. دشمن چيزى هستند كه مردم [دنيا طلب] با آن در صلح و سازشند و دوستدار چيزى هستند كه مردم با آن دشمنى مى ورزند! كتاب [خدا] به وجود آنان شناخته و دانسته مى شود و آنان به آن دانا و عارفند، كتاب به آنان استوار است و آنان به كتاب استوارند، بالاتر از چيزى كه بدان اميد بسته اند اميدى نمى شناسند و ترسناكتر از چيزى كه از آن مى ترسند، چيزى را مايه ترس نمى دانند.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 432.