حدیث دربارهويژگى هاى دوستان خدا
عنه عليه السلام:اللّهُمّ إنّكَ آنَسُ الآنِسينَ (لمُؤانِسينَ) لأوليائكَ، و أحضَرُهُم بِالكِفايَةِ لِلمُتَوكِّلينَ علَيكَ، تُشاهِدُهُم في سَرائرِهِم، و تَطَّلِعُ علَيهِم في ضَمائرهِم، و تَعلَمُ مَبلَغَ بَصائرِهِم؛ فأسرارُهُم لكَ مَكشوفَةٌ، و قُلوبُهُم إلَيكَ مَلهوفَةٌ، إن أوحَشَتهُمُ الغُربَةُ آنَسَهُم ذِكرُكَ، و إن صُبَّتْ علَيهِمُ المَصائبُ لَجؤوا إلَى الاستِجارَةِ (الاسْتِخارَةِ) بِكَ؛ عِلما بأنّ أزِمَّةَ الاُمورِ بِيَدِكَ، و مَصادِرَها عَن قَضائكَ. ۱
امام على عليه السلام:بار خدايا! تو براى دوستان خود انيس ترين انيسانى و براى كارسازى كردن امور توكّل كنندگانِ بر خود آماده ترين كسانى. نهانى هايشان را مى بينى و بر ضماير و انديشه هايشان آگاهى و اندازه بصيرت هايشان را مى دانى. بنا بر اين، رازهايشان براى تو آشكار و دل هايشان به سوى تو مشتاق است. اگر غربت و تنهايى آنان را به وحشت اندازد، ياد تو مونس آنان شود و اگر مصيبت ها بر آنان فرو ريزد، به پناه جويى از تو متوسّل مى شوند؛ زيرا مى دانند كه سررشته كارها در دست توست و منشأ آنها قضا و فرمان توست.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 227.