حدیث دربارهمهمترين وظايف حكمران در حكومتش

میزان الحکمه ج ۱۳، ص ۵۲۹، ح ۲۲۷۶۲

امام علی علیه‌السلام

مهمترين وظايف حكمران در حكومتش

عنه عليه السلام:مَنِ اختالَ في وِلايَتِهِ أبانَ عَن حَماقَتِهِ. ۱

امام على عليه السلام:هركه در حكومتش غرور و نخوت پيش گيرد، از حماقت خويش پرده برداشته است.

۱.غرر الحكم: 8718.

کلیدواژه‌ها حکومت بر مردم مهمترین وظایف حکمران در حکومتش

احادیث دیگر این موضوع

۷

امام على عليه السلامـ در همان فرمان ـنوشت: و بر تو واجب است كه از عدل و داد فرمانروايان و از سنّت هاى نيكويى كه پيش از فرمانروايى تو بوده، يا از خبرى كه از پيامبر ما صلى الله عليه و آله رسيده، يا از فريضه اى كه از كتاب خدا برپا داشته اند، ياد كنى، و آنگاه به آنچه ما انجام داده ايم و تو شاهد بوده اى اقتدا كنى و در پيروى از آنچه در اين فرمانم به تو سفارش كرده ام، كوشش به خرج دهى.

امام على عليه السلام:هر كه در حكومت خود تكبّر پيشه كند، ذلّتش به هنگام بر كنارى بسيار باشد.

امام على عليه السلام:خوارى كشيدن انسان هنگام عزلش [از مسئوليت]، به اندازه بدى و شرارتى است كه در زمان حكومتش داشته است.

امام على عليه السلامـ در فرمان استاندارى مصر به مالك اشتر ـنوشت: زنهار از ريختن به ناحق خون ها؛ زيرا هيچ چيز به اندازه ريختن به ناحق خون ها خشم [خدا و مردم]را بر نمى انگيزد و بد فرجامتر از آن نيست و در زوالِ نعمت و قطع رشته زندگى مؤثّرتر از آن نمى باشد.

امام على عليه السلامـ در فرمان خود به محمّد بن ابى بكر هنگامى كه او را به حكومت مصر گماشت ـنوشت: در نگاه و توجّه به آنها جانب برابرى را نگه دار، تا قدرتمندان به اين طمع نيفتند كه به جانبدارى از آنان دست به ستم بگشايى و نا توانان از عدل و داد تو در برابر آنان (قدرتمندان) نوميد نشوند.

امام على عليه السلامـ در همان فرمان ـنوشت: آنچه براى خود و خانواده ات دوست دارى، براى توده ملّت خود نيز دوست بدار و آنچه براى خود و خانواده ات نمى پسندى براى آنان نيز مپسند؛ زيرا كه اين كار حجّت را تمامتر مى كند، و در اصلاح ملّت مؤثّرتر است.

امام صادق عليه السلام:امام على عليه السلام به عمر بن خطّاب فرمود: سه چيز است كه اگر آنها را به خاطر سپارى و به كار بندى به چيز ديگرى نياز نخواهى داشت و اگر آنها را فرو گذارى، هيچ چيز ديگرى سودت نبخشد. عمر گفت: آنها چيست اى ابا الحسن؟ فرمود: جارى ساختن حدود و كيفرها درباره خويش و بيگانه، حكم كردن بر اساس كتاب خدا در حال خشنودى و خشم و تقسيم عادلانه [بيت المال] ميان سرخ و سفيد. عمر گفت: به جانم سوگند كه كوتاه و رسا گفتى.