حدیث دربارهبهشت، زير پاى مادران است
عنه عليه السلام:أمّا حَقُّ اُمِّكَ فأن تَعلَمَ أنّها حَمَلَتكَ حَيثُ لا يَحتَمِلُ أحَدٌ أحَدا، و أعطَتكَ مِن ثَمَرَةِ قَلبِها ما لا يُعطي أحَدٌ أحَدا، و وَقَتكَ بجَميعِ جَوارِحِها، و لَم تُبالِ أن تَجوعَ و تُطعِمَكَ، و تَعطَشَ و تَسقيَكَ، و تَعرى و تَكسوَكَ، و تَضحى و تُظِلَّكَ، وَ تهجُرَ النَّومَ لأجلِكَ، و وَقَتكَ الحَرَّ و البَردَ، لِتَكونَ لَها، فإنّكَ لا تُطيقُ شُكرَها إلاّ بِعَونِ اللّهِ و تَوفيقِهِ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:و امّا حقّ مادرت بر تو، اين است كه بدانى او تو را در جايى حمل كرده است كه هيچ كس ديگرى را حمل نمى كند و از ميوه دلش، آن به تو داد كه احدى به ديگرى نمى دهد و تو را با تمام اعضايش حفظ كرد و اهميتى نمى داد كه خود گرسنه باشد، اما تو سير باشى و خود تشنه باشد، اما تو را سيراب كند و خود برهنه باشد، اما تو را بپوشاند و خود در زير آفتاب باشد، اما تو را سايه افكند و به خاطر تو خواب را بر خود حرام سازد و از گرما و سرما نگاهت دارد، تا تو را داشته باشد و از دست ندهد. بنا بر اين، تو جز با كمك و توفيق الهى، از پس قدردانى او بر نمى آيى.
۱.بحار الأنوار: 74/6/1.