حدیث دربارهدفاع از ميهن
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ و هُو يَستَنهِضُ النّاسَ حِينَ وَرَدَ خَبَرُ غَزوِ الأنبارِ بجَيشِ مُعاويَةَ، فلَم يَنهَضوا ـ: ألاَ و إنّي قَد دَعَوتُكُم إلى قِتالِ (حَربِ) هؤلاءِ القَومِ لَيلاً و نَهارا، و سِرّا و إعلانا، و قُلتُ لَكُم: اغزُوهُم قَبلَ أنْ يَغزوكُم، فوَ اللّهِ ما غُزِيَ قَومٌ قَطُّ في عُقرِ دارِهِم إلاّ ذَلُّوا، فتَواكَلتُم و تَخاذَلتُم حتّى شُنَّت علَيكُمُ الغاراتُ، و مُلِكَت علَيكُمُ الأوطانُ. ۱
امام على عليه السلامـ هنگامى كه خبر حمله سپاه معاويه به شهر انبار را شنيد و مردم را به قيام فرا خواند اما آنها جنبشى از خود نشان ندادند ـفرمود: بدانيد كه من شب و روز و در نهان و آشكار شما را به جنگ با اين جماعت فرا خواندم و به شما گفتم: پيش از آنكه با شما بجنگند با آنان بجنگيد؛ زيرا به خدا قسم كه هيچ قومى هرگز در عمق خاكشان مورد حمله قرار نگرفتند مگر اينكه خوار و مغلوب شدند. اما شما كار جنگ را به يكديگر حواله داديد و دست از يارى هم شستيد، تا جايى كه مورد حملات پياپى واقع شديد و وطن هاى شما از تصرّفتان خارج شد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 27.