حدیث دربارهگذشت خدا

میزان الحکمه ج ۷، ص ۴۶۸، ح ۱۳۳۵۰

امام علی علیه‌السلام

گذشت خدا

عنه عليه السلامـ في عَظَمَةِ اللّهِ ـ: أمرُهُ قَضاءٌ و حِكمَةٌ، و رِضاهُ أمانٌ و رَحمَةٌ، يَقضي بِعِلمٍ، و يَعفو (يَغفِرُ) بِحِلمٍ. ۱

امام على عليه السلامـ درباره عظمت خدا ـفرمود: فرمان خدا حتمى و حكيمانه است و خشنودى او ايمنى و رحمت است، با دانايى حكم مى كند و با بردبارى مى بخشد (مى آمرزد).

۱.نهج البلاغة: الخطبة 160.

کلیدواژه‌ها گذشت خداوند سبحان گذشت خدا

احادیث دیگر این موضوع

۷

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال عايشه از دعاى شب قدر ـفرمود: مى گويى: بار خدايا! تو بخشايشگرى و گذشت و بخشش را دوست مى دارى؛ پس مرا ببخش.

امام على عليه السلام:ستايش خدايى را سزد كه ستايشش در ميان آفريدگان منتشر است و لشكرش پيروز و بزرگيش برتر از هر چيز، او را بر نعمتهاى پياپيش و بخششهاى بزرگش مى ستايم. آن خدايى كه بردباريش زياد است و مى بخشايد و در هر آنچه حكم كرده عدالت ورزيده است.

امام على عليه السلام:اى جماعت بندگان خدا! همانا خداوند متعال از كارهاى ريز و درشت و بى پرده و در پرده شما بازخواستتان مى كند. آن گاه، اگر كيفرتان دهد شما بيش از اينها ستمكار بوده ايد و اگر گذشت كند او بيش از آن بخشايشگر است.

امام على عليه السلامـ در فرمان حكومت مصر به مالك اشتر ـنوشت: مبادا به جنگ با خدا برخيزى؛ زيرا تو توانايى خشم او را ندارى و از گذشت و مهربانيش بى نياز نيستى.

امام على عليه السلامـ در مناجات ـگفت: الهى! به بخشايش تو مى انديشم، در نتيجه خطا و گناهم بر من آسان مى شود، سپس سختى كيفر تو را به ياد مى آورم، پس بلا و گرفتاريم بر من بزرگ مى نمايد.

امام على عليه السلامـ در مناجات ـگفت: خداى من! بخشش تو به اميد من ميدان مى دهد و گذشت تو بالاتر از عمل من است. خداى من! اگر تو مرا به جُرمم مؤاخذه كنى من تو را به گذشتت باز خواست مى كنم و اگر تو به گناهانم مؤاخذه ام كنى من تو را به آمرزشت باز خواست مى كنم. پس، مرا چنان كسى قرار مده كه رويت را از او برگرداندى و غفلت او، وى را از بخشايش تو بازداشته است.

امام على عليه السلامـ در مناجات ـگفت: خداى من! جُرمم سنگين است؛ زيرا با انجام آن به ميدان جنگ با تو آمدم و گناهم سترگ است؛ زيرا با ارتكاب آن تو را به هماوردى طلبيدم. اما وقتى جرم بزرگ خود و عظمت آمرزش تو را به ياد مى آورم، نتيجه اى كه براى خود از اين دو مى گيرم، گذشتِ رضايتمندانه توست.