حدیث دربارهپناهنده شدن به خدا
عنه عليه السلامـ في الدّعاءِ ـ: إلهي، خَلَقتَ لي جِسما، و جَعَلتَ لي فيِهِ آلاتٍ اُطيعُكَ بِها و أعصيكَ، و اُغضِبُكَ بِها و اُرضيكَ، و جَعَلتَ لي مِن نَفْسي داعِيَةً إلَى الشَّهَواتِ، و أسكَنتَني دارا قَد مُلِئَت مِنَ الآفاتِ، ثُمّ قُلتَ لي: اِنْزَجِر، فَبِكَ أنزَجِرُ، و بِكَ أعتَصِمُ، و بِكَ أستَجيرُ، و بِكَ أحتَرِزُ و أستَوفِقُكَ لِما يُرضيكَ. ۱
امام على عليه السلامـ در دعا ـگفت: خدايا! براى من پيكرى آفريدى و در آن اندامهايى نهادى كه من با آنها تو را فرمان مى برم و نافرمانى مى كنم، تو را به خشم مى آورم و خشنودت مى سازم و در نفْس من انگيزه اى به سوى شهوات قرار دادى و مرا در سرايى آكنده از آسيب ها جاى دادى و آن گاه به من فرمودى: باز ايست. پس، من به كمك تو [از گناه] باز مى ايستم و به تو توسّل مى جويم و به تو پناه مى برم و با كمك تو خودم را حفظ مى كنم و براى انجام آنچه خشنودت مى سازد، از تو توفيق مى طلبم.
۱.البلد الأمين: 317.