حدیث دربارهموجبات عزّت
عنه عليه السلامـ في صِفَةِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله ـ: ثُمّ أنزَلَ عَلَيهِ الكِتابَ نورا لا تُطفَأُ مَصابيحُهُ. و تِبيانا لا تُهدَمُ (لا تَنهَدِمُ) أركانُهُ، و شِفاءً لا تُخشى أسقامُهُ، و عِزّا لا تُهزَمُ أنصارُهُ، و حَقّا لا تُخذَلُ أعوانُهُ. جَعَلَهُ اللّهُ رِيّا لِعَطَشِ العُلَماءِ، و رَبيعا لِقُلوبِ الفُقَهاءِ. و مَعقِلاً مَنيعا ذُروَتُهُ، و عِزّا لِمَن تَوَلاّهُ. ۱
امام على عليه السلامـ در وصف پيامبر صلى الله عليه و آله ـفرمود: آن گاه قرآن را بر او فرو فرستاد كه نورى است كه چراغهايش خاموش نمى شود. و بناى روشنگرى است كه پايه هايش ويران نمى گردد و شفا و درمانى است كه ترس از بيماريهاى آن نمى رود و عزّتى است كه هوا دارانش شكست نمى خورند و حقّى است كه يارانش تنها گذاشته نمى شوند. خداوند آن را سيراب كننده عطشِ دانشوران قرار داده است و بهارِ دلهاى فهميدگان. و پناهگاهى كه ستيغ آن دست نا يافتنى است و براى كسى كه آن را سرپرست خود گيرد، مايه عزّت مى باشد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 198.