حدیث دربارهبرنيامدن از عهده عبادت خدا

میزان الحکمه ج ۷، ص ۲۷، ح ۱۱۸۴۰

امام علی علیه‌السلام

برنيامدن از عهده عبادت خدا

عنه عليه السلامـ في المُناجاةِ ـ: إلهي، إن كُنتَ لا تَرحَمُ إلاّ المُجِدِّينَ في طاعَتِكَ فإلى مَن يَفزَعُ المُقَصِّرونَ؟! و إن كُنتَ لا تَقبَلُ إلاّ مِنَ المُجتَهِدينَ فإلى مَن يَلتَجِئُ المُفَرِّطونَ؟! ۱

امام على عليه السلامـ در مناجات ـگفت: الهى! اگر تو جز به كسانى كه در طاعت تو مى كوشند رحم نمى كنى، پس تقصيركاران به سوى چه كسى بگريزند؟ و اگر جز از كسانى كه سخت كوشند نمى پذيرى، پس كوتاهى كنندگان به چه كسى پناه برند؟

۱.البلد الأمين: 314.

کلیدواژه‌ها عبادت حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عبادی برنیامدن از عهده عبادت خدا

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـگفت: خدايا! از شهادت دادن، عادلانه ترين آن را و از عبادت با نشاط ترينش را از تو مسألت دارم.

امام صادق عليه السلام:عبادت را به نفسهاى خود تحميل نكنيد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عزّ و جلّ فرموده است: آنها كه براى ثواب من عمل مى كنند، نبايد به اعمالى كه انجام مى دهند تكيه كنند؛ زيرا اگر همه عمر در عبادت من بكوشند و خود را به رنج و زحمت اندازند، باز حقّ آن را ادا نكنند و به كُنه عبادت من، كه در طلب كرامت من مى گزارند، نرسند.

امام على عليه السلامـ در توصيف فرشتگان ـفرمود: آنان با همه مقام و منزلتى كه نزد تو دارند و با اين كه همه دلخواهشان منحصر در توست و با وجود كثرت طاعتشان از تو و اندك بودن غفلتشان از امر تو، اگر كُنه آنچه كه از تو بر آنان پوشيده است مشاهده كنند، بى گمان اعمال خود را ناچيز شمارند و خويشتن را سرزنش كنند و پى برند كه تو را چنان كه شايسته عبادت توست عبادت نكرده اند، و آن سان كه سزاوار فرمانبرى از توست فرمان نبرده اند.

امام على عليه السلامـ درباره آفرينش فرشتگان ـفرمود: آنان با همه منزلتى كه نزد تو دارند و طاعتى كه مى كنند و جايگاهى كه نزدت دارند و كمتر از كار تو غافل و بى خبرند، اگر آنچه را از [عظمت] تو بر آنها پوشيده است مشاهده كنند، هر آينه اعمال خود را ناچيز شمارند و خويشتن را سرزنش نمايند و دريابند كه تو را، چنان كه حقّ توست بندگى نكرده اند. پاك و منزّهى تو، اى آفريدگار و اى معبود!

امام باقر عليه السلامـ به جابر ـفرمود: اى جابر! خداوند تو را از كاستى و تقصير بيرون نَبَرد. يعنى خداوند توفيقت دهد كه هميشه عبادتت را ناقص و خودت را در انجام طاعت و بندگى خدا مقصّر دانى، يا خودت را ناقص و مقصّر دانى؛ زيرا با احساس نقص و كمبود، آدمى از تكبر بيرون مى آيد و با احساس تقصير از خودپسندى و غرور و تنبلى در عبادت، دست مى شويد.

امام كاظم عليه السلام:همواره بكوش و خود را در عبادت و طاعت خداوند عزّ و جلّ بى تقصير مدان؛ زيرا خداوند آن گونه كه شايسته عبادت اوست، عبادت نمى شود.

الكافىـ به نقل از فضل بن يونس ـ: امام كاظم عليه السلام فرمود: بسيار بگو: خدايا! مرا از عاريه داران قرار مده و از حدّ تقصير بيرونم مبر. عرض كردم: معناى «عاريه داران، را مى دانم؛ كه شخصى دين را به طور عاريه مى گيرد و سپس از آن خارج مى شود. اما معناى «مرا از حد تقصير بيرونم مبر» چيست؟ حضرت فرمود: هر كارى كه براى خدا انجام مى دهى خود را در آن مقصّر بدان؛ زيرا همه مردم در كارهايى كه براى خدا مى كنند، مقصّر هستند، مگر كسى كه خداوند عزّ و جلّ نِگَهش دارد.