حدیث دربارهپيامدهاى ناشكيبى كردن

میزان الحکمه ج ۶، ص ۱۶۲، ح ۱۰۲۷۰

امام علی علیه‌السلام

پيامدهاى ناشكيبى كردن

عنه عليه السلام:إن صَبَرتَ صَبرَ الأكارِمِ، و إلاّ سَلَوتَ سُلُوَّ البَهائمِ. ۱

امام على عليه السلام:اگر همچون بزرگواران صبر كنى [چه بهتر] و گر نه همچون ستوران [رنج را] فراموش خواهى كرد.

۱.نهج البلاغة: الحكمة 414.

کلیدواژه‌ها صبر پیامدهای ناشکیبی کردن

احادیث دیگر این موضوع

۷

الكافىـ به نقل از وشّاء از بعضى از يارانش ـ: امام صادق عليه السلام فرمود: ما صابريم اما شيعيان ما، از ما صابرترند. عرض كردم: فدايت شوم، چگونه مى شود كه شيعيانتان از شما صابرتر باشند؟ فرمود: چون ما بر آنچه مى دانيم صبر مى كنيم و شيعيان ما بر آنچه نمى دانند صبر مى كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ به يكى از اصحاب خود در مرگ فرزندش، چنين تسليت نوشت ـ: اما بعد، خداوند، جل اسمه، اجر تو را زياد گرداند و شكيبايى عطايت فرمايد. مبادا نا شكيبى تو اجرت را از بين ببرد، و فردا [ى قيامت]براى از دست دادن ثوابِ مصيبتت پشيمان شوى. اگر ثواب آن را مى ديدى، در مى يافتى كه آن مصيبت در برابرش ناچيز است. بدان كه بيتابى كردن، آنچه را از دست رفته باز نمى گرداند و هيچ اندوهى قضاى الهى را دفع نمى كند. پس آنچه به جاى فرزندت به تو داده مى شود، سزاست كه اندوه تو را بِبَرد. و السلام.

امام على عليه السلامـ در دلدارى به اشعث بن قيس در مرگ فرزندش ـفرمود: اى اشعث! اگر براى از دست دادن فرزندت اندوهگين باشى؛ البتّه حق پدرى را به جا آورده اى و اگر صبر كنى، خدا هر مصيبتى را عوض مى دهد. اى اشعث! اگر صبر كنى، قضا و قدر الهى بر تو جارى گشته و اجر بُرده اى و اگر بيتابى ورزى، باز هم قضا و قدر بر تو جارى شده و تو گناه كرده اى. اى اشعث! آمدن فرزندت كه مايه آزمايش و گرفتارى است تو را شاد كرد و رفتنش كه مايه ثواب و رحمت [براى توست]اندوهگينت ساخت.

امام على عليه السلام:اگر شكيبايى كنى، مقدّرات الهى بر تو جارى مى شود و مأجور خواهى بود و اگر نا شكيبى كنى، بازهم مقدّرات خداوند بر تو جارى مى شود اما تو گناهكار خواهى بود.

امام على عليه السلام:هر كه چون آزادگان صبر كند [زهى سعادت]و گر نه، مانند جاهلان نا آزموده كار، مصيبت را فراموش خواهد كرد.

امام على عليه السلام:هركه را شكيبايى نرهاند، نا شكيبى هلاكش گرداند.

امام باقر عليه السلام:كسى كه در هنگام مصيبت شكيبايى كند و اِنا للّه و اِنّا اِلَيه راجعُون بر زبان آورد و خدا را حمد و سپاس گويد، بى گمان به آنچه خدا كرده رضايت داده است و اجرش با خداست و هركه چنين نكند، بازهم قضاى الهى بر او جارى شود، در حالى كه نكوهيده باشد و خداوند اجرش را از بين ببرد.