کتابخانه حدیث شیعه

حدیث دربارهمعناى شكيبايى

میزان الحکمه ج ۶، ص ۱۵۷، ح ۱۰۲۴۷
پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله
معناى شكيبايى
عنه صلى الله عليه و آله:الصَّبرُ رِضا. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:شكيبايى، خرسندى است.
۱.كنز العمّال: 6499، 6518.
کلیدواژه‌ها صبرمعنای شکیبایی

احادیث دیگر این موضوع

۸
امام على عليه السلام:هركه يك ساعت شكيبايى كند، ساعتها ستوده شود.
امام صادق عليه السلام:هركه شكيبايى كند، اندكى شكيبايى كرده و هركه نا شكيبى كند، اندكى نا شكيبى كرده است [زيرا عمر كوتاه است و گرفتاريها زود گذر].
امام صادق عليه السلام:بسا لحظه اى شكيبايى كه شادى درازى را در پى آورَد و بسا لذّتى آنى كه اندوهى طولانى بر جاى گذارَد.
امام كاظم عليه السلامـ در سفارش به هشام بن حكم ـفرمود: اى هشام! بر طاعت خدا شكيبايى بورز و در ترك معاصى او شكيبا باش؛ زيرا دنيا لحظه اى بيش نيست. آنچه از آن گذشته، جاى شادى و غم ندارد و از آنچه نيامده نيز خبر ندارى. پس لحظه اى را كه در آن به سر مى برى، صبور باش چنان كه گويى خوشبخت و نكو حالى.
معانى الأخبارـ به نقل از احمد بن أبي عبد اللّه از پدرش در روايتى كه آن را به پيامبر صلى الله عليه و آله رساند ـ: جبرائيل نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آمد. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: اى جبرئيل! معناى شكيبايى چيست؟ جبرئيل گفت: اين كه در سختى شكيب ورزى، همچنان كه در [روزگار] آسايش صبر مى كنى؛ در تهيدستى صبر كنى، همچنان كه در توانگرى صبر مى كنى، و در بيمارى و گرفتارى صبر كنى، همچنان كه در زمان سلامت و عافيت صبر مى كنى، [آدم صبور] از بلايى كه به او مى رسد نزد مخلوق شِكوه نمى كند.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در بيان معناى شكيبايان ـفرمود: شكيبايان كسانى هستند كه بر طاعت خدا و ترك معصيت او شكيبايى مى كنند؛ كسانى كه مال حلال و پاكيزه به دست مى آورند و به اعتدال خرج مى كنند و اضافه آن را در راه خدا مى بخشند و بدين سبب، رستگار و كامياب مى شوند.
امام على عليه السلام:شكيبايى آن است كه آدمى گرفتارى و مصيبتى را كه به او مى رسد تحمل كند، و خشم خود را فرو خورد.
امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از معناى صابران متصبّر ـفرمود: صابر در انجام واجبات و متصبّر در اجتناب از محرّمات. يعنى صبر در اجتناب از حرامها، سخت تر از صبر بر انجام واجبات است و به جهت كشش ها و غريزه هاى انسان، لازم است خود را وادار به صبر (تصبّر) كنيم.
حدیث 10246 موضوع حدیث 10248