حدیث دربارهشكيبايى و رسيدن به مقامات بلند
عنه عليه السلامـ في التَّظَلُّمِ مِن قُرَيشٍ ـ: ألا إنَّ فِي الحَقِّ أن تَأخُذَهُ، و فِي الحقِّ أن تُمنَعَهُ، فَاصبِرْ مَغموما، أو مُتْ مُتَأسِّفا. فَأغضَيتُ عَلَى القَذى، و جَرَعْتُ رِيقي عَلَى الشَّجا، و صَبَرتُ مِن كَظمِ الغَيظِ على أمَرَّ مِنَ العَلقَمِ، و آلَمَ لِلقَلبِ مِن وَخزِ الشِّفارِ. ۱
امام على عليه السلامـ در شكايت از قريش ـفرمود: [و قريش به من گفتند:] بدان كه گاه حق را مى گيرى و گاهى هم از آن محروم مى شوى. پس يا غمگنانه شكيبا باش و يا از اندوه بمير. من هم چشمِ خاشاك گرفته را بر هم نهادم و آب دهانم را همچون كسى كه استخوان در گلويش گير كرده باشد، فرو بردم و با فرو خوردن خشم، صبر كردم؛ صبرى كه از حنظل تلخ تر و براى دل، از تيزى شمشير برّان، درد آورتر بود.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 217.