نفرت از دنيا
3 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:أ لاَ حُرٌّ يَدَعُ هذهِ اللُّماظَةَ لأهلِها؟! إنّهُ لَيسَ لأنفُسِكُم ثَمَنٌ إلاّ الجنّةَ فلا تَبِيعُوها إلاَّ بِها. ۱
امام على عليه السلام:آيا آزاده اى پيدا نمى شود كه اين خرده ريزه هاى لاى دندانها (دنيا) را براى اهلش وا گذارد؟ بدانيد كه جانهاى شما را بهايى جز بهشت نيست، پس آنها را جز به اين بها مفروشيد.
۱.. نهج البلاغة: الحكمة 456.
عنه عليه السلام:هؤلاءِ أنبياءُ اللّهِ و أصفياؤهُ، تَنَزَّهُوا عَنِ الدنيا، و زَهِدُوا فيما زَهَّدَهُم اللّهُ جلّ ثناؤهُ فيهِ مِنها، و أبغَضُوا ما أبغَضَ، و صَغَّرُوا ما صَغَّرَ. ۱
امام على عليه السلام:اين پيامبران و برگزيدگان خدا از [آلوده شدن به] دنيا رستند و در آنچه از دنيا، كه خداوند به زهدشان فرا خوانده بود، زهد ورزيدند و آنچه را خدا دشمن داشت، دشمن داشتند و آنچه را او خُرد شمرد، خُرد شمردند.
۱.بحار الأنوار: 73/110/109.
عنه عليه السلام:لقد كانَ في رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله كافٍ لكَ في الاُسوَةِ، و دليلٌ لكَ على ذَمِّ الدنيا و عَيبِها، و كَثرَةِ مَخازِيها و مَساوِيها، إذ قُبِضَتْ عَنهُ أطرافُها، و وُطِّئَتْ لِغيرِهِ أكنافُها، و فُطِمَ عن رَضاعِها، و زُوِيَ عن زَخارِفِها.
فَتَأسَّ بنبيِّكَ الأطيَبِ الأطهَرِ صلى الله عليه و آله، فإنَّ فيهِ اُسوَةً لِمَن تَأسَّى، و عَزاءً لِمَن تَعَزَّى، و أحَبُّ العِبادِ إلَى اللّهِ المُتَأسِّي بنبِيِّهِ، و المُقْتَصُّ لِأثَرِهِ.
قَضَمَ الدنيا قَضْماً، و لَم يُعِرْها طَرْفاً، أهضَمُ أهْلِ الدنيا كَشْحاً، و أخمَصُهُم مِنَ الدنيا بَطناً، عُرِضَتْ علَيهِ الدنيا فَأبَى أنْ يَقبَلَها، و عَلِمَ أنَّ اللّهَ سبحانَهُ أبغَضَ شيئاً فَأبغَضَهُ، و حَقَّرَ شَيئاً فَحَقَّرَهُ، و
امام على عليه السلام:سرمشق بودن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله براى تو كافى است و راهنمايى است براى اين كه به نكوهيدگى و ننگين بودن دنيا و فراوانى رسواييها و بديهايش پى برى؛ چه آن كه، دنيا از آن حضرت گرفته شد و براى ديگران فراهم گشت و از شير [مادر] دنيا گرفته شد و از زيباييها و زخارف آن دور گشت. پس به پيامبر پاك و پاكيزه ات اقتدا كن؛ كه آن حضرت براى كسى كه بخواهد از كسى سرمشق گيرد، سرمشق است و براى كسى كه بخواهد به كسى منسوب باشد، بهترين است. و محبوبترين بندگان نزد خداى متعال كسى است كه به پيامبر او اقتدا كند و از او پيروى نمايد.
او لقمه دنيا را با اطراف دندان مى خورْد (به اندازه ضرورت از دنيا برمى گرفت) و گوشه چشمى هم به دنيا نداشت، پهلوهايش از همه لاغرتر و شكمش از همه گرسنه تر بود، دنيا
۱.نهج البلاغة: الخطبة 160.