حدیث دربارهكسى كه گروگان گناه خويش است

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنَّ أبغَضَ الخَلائقِ إلى اللّهِ رَجُلانِ: رَجُلٌ وَكَلَهُ اللّهُ إلى نَفسِهِ فهُو جائرٌ عن قَصْدِ السَّبيلِ، مَشغوفٌ بكَلامِ بِدعَةٍ، و دُعاءِ ضَلالَةٍ، فهُو فِتنَـةٌ لِمَنِ افتَتَنَ بِهِ، ضالٌّ عن هَدْيِ مَن كانَ قَبلَهُ، مُضِلٌّ لِمَنِ اقتَدى بهِ في حَياتِهِ و بَعدَ وَفاتِهِ، حَمّالُ خَطايا غَيرِهِ، رَهنٌ (رَهِينٌ) بِخَطِيئَتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:مبغوضترين مردمان نزد خداوند دو كس اند: كسى كه خداوند او را به خودش وا گذاشته باشد؛ چنين كسى، از راه راست منحرف شود و به گفته هاى بدعت آميز و دعوتهاى گمراه كننده دل بندد. پس، او سبب فتنه و گمراهى كسانى است كه فريفته او مى شوند؛ راه راست پيشينيان خود را گم مى كند و كسانى را هم كه در زمان حياتش و پس از مرگش از او پيروى كنند، گمراه مى سازد؛ بار گناهان ديگران را به دوش مى كشد و گروگان گناه خويش نيز مى باشد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 17.

احادیث دیگر این موضوع

۳