حدیث دربارهخشنودى خلق و ناخشنودى خالق

رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:مَن طَلَبَ مَرضاةَ الناسِ بما يُسخِطُ اللّهَ كانَ حامِدُهُ مِنَ الناسِ ذامّا، و مَن آثَرَ طاعَةَ اللّهِ بِغَضَبِ الناسِ كَفاهُ اللّهُ عَداوَةَ كُلِّ عَدُوٍّ، و حَسَدَ كُلِّ حاسِدٍ، و بَغيَ كُلِّ باغٍ، و كانَ اللّهُ عزّ و جلّ لَهُ ناصِرا و ظَهيرا. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه خشنودى و ستايش مردم را با چيزى طلبد كه خدا را ناخشنود مى كند، همان ستايندگان او، نكوهشگر او خواهند شد و هركه طاعت خدا را بر خشم مردم ترجيح دهد، خداوند او را از دشمنىِ هر دشمنى و حسادتِ هر حسودى و تجاوزِ هر تجاوزگرى نگه دارد و خداوند عزّ و جلّ ياور و پشتيبان او باشد.

۱.الكافي: 2/372/2.

کلیدواژه‌ها خشنودی 2 خرسندی خدا خشنودی خلق و ناخشنودی خالق

احادیث دیگر این موضوع

بحار الأنوار:در حديث معراج آمده است: هر كه براى خشنودى من عمل كند، سه خصلت را با او همراه كنم: شكرى را به او بشناسانم كه با جهل آميخته نباشد، و ذكرى را كه با فراموشى نياميخته باشد، و محبّتى را كه محبّت مخلوقات را بر محبّت من ترجيح ندهد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:نشانه خشنودى خدا از خلقش، ارزانى نرخها و دادگرى فرمانروايشان است، و نشانه خشم خدا بر خلقش، ستمگرى فرمانروايشان و گرانى نرخهاست.

امام على عليه السلام:نشانه خشنودى خداى سبحان از بنده، خشنودى اوست به آنچه خداى سبحان به سود و زيان او مقدّر فرموده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه براى جلب خشنودى مخلوقى، آفريدگار را ناخشنود كند، خداوند عزّ و جلّ آن مخلوق را بر او مسلّط گرداند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هركه بخواهد ستايشهاى مردم را با معصيتهاى خدا به دست آورد، ستاينده او به نكوهنده اش تبديل شود و هركه با ناخشنود كردن خدا، مردم را خشنود كند، خداوند او را به آنان وا گذارد و هركه با ناخشنودى مردم، خدا را خشنود كند، خداوند او را از شرّ و گزند آنان نگه دارد و هركه رابطه ميان خود و خدا را نيكو گرداند، خداوند آنچه را ميان او و مردم است كفايت كند.

امام على عليه السلامـ در نامه خود به محمّد بن ابى بكر ـنوشت: اگر بتوانى كارى كنى كه براى خشنودى آفريده اى از آفريدگان خدا، پروردگارت را ناخشنود نكنى، چنين كن؛ زيرا [خشنودى] خدا جانشين هر خشنودى اى هست اما هيچ چيز جايگزين خشنودى خدا نمى شود.

امام حسين عليه السلام:هركه خشنودى خدا را با ناخشنودى مردم بطلبد، خداوند او را از امور مردم بى نياز كند و هركه خشنودى مردم را با ناخشنود كردن خدا بجويد، خداوند او را به مردم وا گذارد.

امام رضا عليه السلام:هركه براى خشنودىِ فرمانروايى، خدا را ناخشنود سازد، از دين خدا خارج شده است.