حدیث دربارهتقدير روزى ها از حلال است
شرح نهج البلاغة:دَخَلَ عليٌّ عليه السلام المَسجِدَ و قالَ لِرجُلٍ: أمسِكْ عَلَيَّ بَغلَتِي، فَخَلَعَ لِجامَها و ذَهَبَ بهِ، فَخَرَجَ عليٌّ عليه السلام بَعد ما قَضى صلاتَهُ و بِيَدِهِ دِرهَمانِ لِيَدفَعَهُما إلَيهِ مُكافَأةً لَهُ، فَوَجَدَ البَغلَةَ عُطُلاً، فَدَفَعَ إلى أحَدِ غِلمانِهِ الدِّرهَمَينِ لِيَشتَرِيَ بهِما لِجاما، فصادَفَ الغُلامُ اللِّجامَ المَسروقَ في السُّوقِ، قد باعَهُ الرَّجلُ بدِرهَمَينِ، فَأخَذَهُ بِالدِّرهَمَينِ و عادَ إلى مولاهُ، فقالَ عليٌّ عليه السلام: إنّ العَبدَ لَيَحرِمُ نفسَهُ الرِّزقَ الحَلالَ بتَركِ الصَّبرِ، و لا يُزادُ على ما قُدِّرَ لَهُ. ۱
شرح نهج البلاغة:امام على عليه السلام وارد مسجد شد و به مردى فرمود: استر من را برايم نگه دار. اما او دهنه استر را در آورد و آن را بُرد. على عليه السلام بعد از تمام كردن نماز از مسجد بيرون آمد و دو درهم در دست گرفته بود تا به آن مرد پاداش دهد، اما ديد استر به حال خود رهاست. آن دو درهم را به يكى از غلامان خود داد كه دهنه اى بخرد. غلام به بازار رفت و دهنه مسروقه را در آن جا ديد و به دو درهم خريد و نزد حضرت برگشت. على عليه السلام فرمود: آدمى به سبب بى صبرى، خودش را از روزى حلال محروم مى كند و بيشتر از روزى مقدّر هم نصيبش نمى شود.
۱.. شرح نهج البلاغة: 3/160.