حدیث دربارهگناهان كبيره

الإمامُ الباقرُ عليه السلامـ لمّا سُئِلَ عن الكبائرِ ـ: كُلُّ شيءٍ أوعَدَ اللّهُ علَيهِ النارَ. ۱

امام باقر عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از گناهان كبيره ـفرمود: هر گناهى كه خداوند براى آن وعده آتش داده است [كبيره است].

۱.بحار الأنوار: 79/15/24، انظر وسائل الشيعة: 11/251 باب46.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه گناهان کبیره +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گناهان كبيره نُه تاست: بزرگترين آنها شرك ورزيدن به خداوند عزّ و جلّ است و كشتن مؤمن و ربا خوارى و خوردن مال يتيم و تهمت زدن به زن پاكدامن و فرار از ميدان جهاد و رنجاندن پدر و مادر و در هم شكستن حرمت بيت الحرام و جادوگرى؛ هر كس پاك از اين نُه گناه، خداوند عزّ و جلّ را ديدار كند با من در بهشتى خواهد بود كه لنگه هاى دَرِ آن از طلاست.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:گناهان كبيره عبارتند از: شرك ورزيدن به خدا، آزردن پدر و مادر، قتل نفس (آدم كشى) و سوگند دروغ عمدى [براى ضايع كردن حقوق ديگران و خوردن مال مردم].

امام على عليه السلام:گناهان كبيره عبارتند از: شرك ورزيدن به خدا، آدم كشى، خوردن مال يتيم، تهمت زدن به زن پاكدامن، فرار از ميدان جهاد، تعرّب بعد از هجرت، در لسان العرب آمده است كه تعرّب بعد از هجرت به اين معناست كه كسانى كه از باديه به مدينه هجرت كرده بودند دوباره به باديه برگردند و با باديه نشينان (اعراب) زندگى كنند. اين عمل به منزله ارتداد بود. مترجم و شارح اُصول الكافى ذيل اين عبارت مى نويسد: تعرّب بعد از هجرت در صدر اسلام نسبت به كسانى بوده كه از مكه و آبادى هاى كفر نشين به مدينه و مركز اسلام مهاجرت كرده بودند. برگشتن آنها را به بلاد كفر، تعرّب بعد از هجرت مى گفتند و يكى از گناهان كبيره و به منزله ارتداد بوده است. ولى در عصر ائمّه عليهم السلام و دوران غيبت، تعرّب اين است كه مسلمانى در بلاد كفر به سر برد و در آن جا از اظهار اسلام و تعلّم احكام، ممنوع و معذور باشد، اقامت او در آن جا از گناهان كبيره است. بعضى از علما تعرّب را تعميم داده و حتى شامل كسى دانسته اند كه مشغول تحصيل علمى شود و سپس آن را ترك كند ـ م. جادوگرى، آزردن پدر و مادر، ربا خوارى، كناره گيرى از جامعه مسلمانان و شكستن پيمان (بيعت يا معامله).

امام صادق عليه السلامـ درباره آيه «اگر از گناهان بزرگى كه شما را از آن نهى كرده اند.» ـفرمود: گناهان بزرگ (كبيره)، آنهايى است كه خداوند عزّ و جلّ [مرتكب]آنها را مستوجب آتش دانسته است.

امام صادق عليه السلام:گناهان كبيره هفت تاست: كشتن عامدانه مؤمن، تهمت زدن به زن پاكدامن، فرار از ميدان جهاد با دشمن، تعرّب بعد از هجرت، خوردن به ناحق مال يتيم، ربا خوارى بعد از دانستن [حرمت آن] و هر چيزى كه خداوند به سبب آن آتش دوزخ را واجب كرده است.