حدیث دربارهحقيقت ياد خدا

میزان الحکمه ج ۴، ص ۲۳۹، ح ۶۶۶۳

امام علی علیه‌السلام

حقيقت ياد خدا

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:الذِّكرُ ذِكرانِ: ذِكرٌ عِند المُصيبَةِ حَسَنٌ جميلٌ، و أفضَلُ مِن ذلكَ ذِكرُ اللّهِ عِندَ ما حَرَّمَ اللّهُ علَيكَ فيكونُ ذلكَ حاجِزاً. ۱

امام على عليه السلام:ياد خدا بر دو گونه است: ياد [او]در هنگام مصيبت كه نيكو و زيباست، و برتر از آن، ياد خدا كردن در هنگام رو به رو شدن با حرامهاى خداست، كه ياد خدا در اين حال تو را از ارتكاب حرام باز مى دارد.

۱.بحار الأنوار: 78/55/110.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت یاد خدا حقیقت یاد خدا +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام على عليه السلام:خلوت را با ياد خدا پُر كن و نعمتها را با شكر گزارى همراه ساز.

امام باقر عليه السلام:در تورات نوشته شده است:. اى موسى!. در تنهايى ها و هنگام شادى لذّتها و خوشى هايت مرا ياد كن تا در غفلت هايت به ياد تو باشم.

امام صادق عليه السلام:شيعيان ما كسانى هستند كه چون تنها شوند خدا را فراوان ياد كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس از خداوند عزّ و جلّ فرمان بَرد خدا را ياد كرده است، هرچند نماز خواندن و روزه گرفتن و قرآن خواندنش اندك باشد.

امام على عليه السلام:با حال غفلت، ذكر خداوند سبحان را مگوى و بر اثر سرگرم شدن به كارى، خدا را فراموش مكن، بلكه او را چنان ياد كن كه دل و زبانت يكى باشد و درونت با بيرونت مطابقت كند. تو حقيقتاً به ياد خدا نخواهى بود، مگر آن گاه كه هنگام ذكر گفتن، خود را فراموش كنى و در وقتِ كار خود (ذكر گفتن) خويشتن را گم كنى.

امام باقر عليه السلام:سه چيز از سخت ترين كارهاى بندگان است: انصاف داشتن مؤمن، كمك مالى انسان به برادرش و به ياد خدا بودن در همه حال، و آن به اين معناست كه آدمى به گاه رو به رو شدن با گناه و تصميم به انجام آن خدا را ياد كند، و ياد خدا او را از آن گناه باز دارد. اين است سخن خداوند عزّ و جلّ كه مى فرمايد: «كسانى كه پروا مى كنند، چون وسوسه اى از شيطان به آنها برسد خدا را ياد مى كنند؛ زيرا مردمى صاحب بصيرتند».

امام صادق عليه السلامـ به حسين بزّاز ـفرمود: آيا تو را از سخت ترين چيزى كه خداوند بر بندگانش واجب كرده است آگاه نكنم؟. اين كه با مردم رفتارى منصفانه داشته باشى، با برادرت همدردى و هميارى كنى و خدا را در همه حال ياد كنى. امّا منظور من از ياد خدا، گفتن سبحان اللّه و الحمد للّه و لا إله إلاّ اللّه و اللّه أكبر، نيست. گر چه اين هم ذكر است، اما منظور، به ياد خدا بودن هنگام رو به رو شدن با طاعت يا معصيت خداست.

امام صادق عليه السلام:هر كه براستى به ياد خدا باشد، فرمان بَر و هركه از خدا غافل باشد، نافرمان است. طاعت، نشانه رهيافتگى است و معصيت، نشانه گمراهى و ريشه اين هر دو، ياد خدا و غفلت است.