حدیث دربارهويژگيهاى دنياپرستان
بحار الأنوار:في حديثِ المِعراجِ: أهلُ الدنيا مَن كَثُرَ أكلُهُ و ضِحكُهُ و نَومُهُ و غَضَبُهُ، قليلُ الرِّضا، لا يَعتَذِرُ إلى مَن أساءَ إلَيهِ، و لا يَقبَلُ مَعذِرَةَ مَنِ اعتَذَرَ إلَيهِ، كَسْلانُ عِندَ الطاعَةِ، شُجاعٌ عِندَ المَعصيَةِ، أمَلُهُ بعيدٌ، و أجلُهُ قريبٌ، لا يُحاسِبُ نفسَهُ، قليلُ المَنفَعَةِ، كثيرُ الكلامِ، قليلُ الخَوفِ، كثيرُ الفَرَحِ عِندَ الطَّعامِ.
و إنَّ أهلَ الدنيا لا يَشكُرُونَ عِندَ الرَّخاءِ، و لا يَصبِرُونَ عِندَ البلاءِ، كثيرُ الناسِ عِندَهُم قليلٌ، يَحمَدُونَ أنفسَهُم بما لا يَفعَلونَ، و يَدَّعونَ بما لَيس لَهُم، و يَتَكَلَّمونَ بما يَتَمَنَّونَ، و يَذكُرونَ مَساويَ الناسِ و يُخفُونَ حَسَناتِهِم.
قالَ: يا ربِّ، هَل يكونُ سِوَى هذا العَيبِ في أهلِ الدنيا؟ قالَ: يا أحمدُ، إنَّ عَيبَ أهلِ الدنيا كثيرٌ، فيهِمُ الجَهلُ و الحُمقُ، لا يَتواضَعونَ لِمَن يَتَعَلَّمونَ مِنهُ، و هُم عِندَ أنفُسِهِم عُقَلاءُ و عِندَ العارِفينَ حُمَقاءُ. ۱
بحار الأنوار:در حديث معراج آمده است: دنيا خواهان، كسانى هستند كه پرخور و پر خنده و پر خواب و پر خشمند و كمتر خشنود. اگر به كسى بدى كنند، پوزش نمى طلبند و اگر كسى از آنان پوزش بخواهد، معذرت او را نمى پذيرند؛ در طاعت تنبلند و در معصيت بى باك؛ با آن كه مرگشان نزديك است، آرزوهاى دور و دراز دارند، از نفس خود حساب نمى كشند، كم خيرند، پر گويند، كمتر [از خدا]مى ترسند، در موقع خوردن، بسيار شادمانند.
دنيا خواهان در هنگام برخوردارى، سپاسگزار نيستند و به گاه سختى، شكيبايى نمى ورزند، زيادِ مردم در نظر آنان كم است، خود را به آنچه نكرده اند تعريف و تمجيد مى كنند و مدّعى چيزى هستند كه ندارند، از آرزوهاى خود سخن مى گويند، از بديهاى مردم ياد مى كنند و خوبيهاى آنان را پوشيده مى دارند.
پيامبر عرض كرد: بار خدايا! آيا عيب ديگرى هم در دنيا پرستان هست؟ فرمود: اى احمد! دنيا پرستان عيبهاى زيادى دارند. آنان مردمانى نادان و احمقند، در برابر معلّم خود فروتنى نمى كنند، به نظر خودشان مردمانى خردمندند، اما نزد فرزانگان نا بخردانى بيش نيستند.
۱.بحار الأنوار: 77/23/6.