حدیث دربارهنگاه به دنيا

میزان الحکمه ج ۴، ص ۱۰۴، ح ۶۱۳۲

امام علی علیه‌السلام

نگاه به دنيا

عنه عليه السلام:اُنظُروا إلى الدنيا نَظَرَ الزاهدينَ فيها الصارِفينَ عنها، فإنّها و اللّهِ عمّا قليلٍ تُزيلُ الثاويَ الساكنَ، و تَفجَعُ المُترَفَ الآمِنَ. ۱

امام على عليه السلام:به دنيا مانند زهّادِ روى برتافته از آن بنگريد؛ زيرا كه به خدا سوگند دنيا بزودى مأوى گزيده ساكن خود را بيرون مى كند و توانگر آسوده خاطر را دردمند مى سازد.

۱.. غرر الحكم: 2561.

کلیدواژه‌ها دنیا نگاه به دنیا

احادیث دیگر این موضوع

۷

قصص الأنبياء:خداوند متعال به موسى عليه السلام وحى فرمود كه: اى موسى! همچون ستمگران و همانند كسانى كه دنيا را به منزله مادر و پدر مى شمارند به آن دل نبند. و آنچه را كه از دنيا نيازى بدان ندارى رها كن.

امام على عليه السلام:بخت به آنان رو كرد و بهره مند شدند و به دنيا دل بستند و پس، [براى آخرت] آماده نشدند، تا آن كه گلويشان گرفته شد و به سراى مردمى كوچانده شدند كه از بيشتر آنان خبر و نشانى نمانده است، در دنيا ديرى نپاييدند و شتابان به سوى آخرت بُرده شدند.

امام على عليه السلام:همچون دورى كنندگان از دنيا به آن بنگريد؛ زيرا دنيا بزودى ساكنانش را از خود مى راند و توانگر ناز پرورده را دردمند مى كند، پس زنهار كه فراوانى آنچه از دنيا خوشايند شماست فريبتان ندهد؛ زيرا آنچه از دنيا با خود مى بريد اندك است.

امام على عليه السلام:به دنيا، همچون بى رغبتان رهيده از دنيا، بنگريد؛ زيرا كه آن، مأوى گزيده ساكن خود را بزودى مى راند و بهره مندِ آسوده خاطر را دردمند مى سازد. به دنيايى كه رفته و پشت كرده است اميد بازگشت نيست و معلوم نيست در آينده چه چيز از دنيا روى خواهد كرد، تا منتظرش باشيم.

امام على عليه السلام:دنيا را چون بوته خار بدان و بنگر كه پايت را در كجاى آن مى گذارى؛ هر كه به دنيا تكيه كرد دنيا خوارش نمود و هركه با دنيا، انس گرفت دنيا تنهايش گذاشت و هركه به آن رغبت كرد، سست و نا توانش ساخت.

امام على عليه السلام:به دنيا همچون كسى بنگر كه به آن پشت كرده و از آن جدا مى شود، به دنيا مانند دلباخته شيدا منگر.

امام على عليه السلام:شما را به دور افكندن اين دنيا سفارش مى كنم؛ دنيايى كه اگر هم نخواهيد تركش كنيد، او شما را ترك مى كند. پس، در كسب عزّت و افتخارات دنيوى با يكديگر رقابت نكنيد و زرق و برق و نعمتهاى آن شما را پسند نيفتد و از سختى و رنج آن بيتابى مكنيد؛ زيرا كه عزّتها و افتخارات آن به پايان مى رسد و زرق و برق و نعمتهاى آن به سر مى آيد و سختى و رنج آن تمام مى شود.