حدیث دربارهدنيا از ديدگاه امام على عليه السلام
عنه عليه السلام:إليكِ عَنِّي يا دنيا، فحَبلُكِ على غارِبِكِ، قدِ انسَلَلتُ مِن مَخالِبِكِ، و أفلَتُّ مِن حَبائلِكِ، و اجتَنَبتُ الذَّهابَ في مداحِضِكِ.
هَيهاتَ مَن وَطِئَ دَحْضَكِ زَلِـقَ، و مَن رَكِبَ لُجَجَكِ غَـرِقَ، و مَنِ ازوَرَّ عـن حَبائلِكِ وُفِّـقَ، و السّـالمُ مِنكِ لا يُبـالِي إن ضـاقَ بـهِ مُناخُـهُ، و الدنيـا عِندَهُ كَيَـومٍ حـانَ انسلاخُـهُ، اُعزُبِي عَنِّي، فو اللّهِ لا أذِلُّ لكِ فَتَستَذِلِّيني و لا أسلَسُ لَكِ فَتَقودِينـي. ۱
امام على عليه السلام:اى دنيا! از من دور شو كه ريسمانت را بر پشتت افكندم (رهايت كردم). من از چنگال هاى تو رهيده ام و از دام هاى تو گريخته ام و از افتادن در لغزشگاههاى تو دورى كرده ام. چه دور مانده است! آن كه پا در لغزشگاه تو نهاد، لغزيد و هر كه در گرداب هاى تو وارد شد، غرق گشت، و آن كه از دامهاى تو رهيد، رستگار شد و كسى كه از دست تو به سلامت مانْد، چه باك كه در دنيا به سختى گذرانَد؛ زيرا دنيا در نظر او به منزله روزى است كه زوالش نزديك است. از من دور شو كه به خدا سوگند من رام تو نگردم تا خوارم سازى و سر به فرمان تو ننهم تا مرا هر جا خواهى بكشانى.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 45.