حدیث دربارهبر گرفتن از دنيا به اندازه ضرورت

عنه عليه السلام:و قد كَتَبَ إلى بعضِ أصحابِهِ يَعِظُهُ ـ: فإنّ مَنِ اتَّقَى اللّهَ جلّ و عزّ قَوِيَ و شَبِعَ و رَوِيَ و رُفِعَ عقلُهُ عن أهل الدنيا. فَقَذَّرَ حرامَها، و جانَبَ شُبُهاتِها، و أضَرَّ و اللّهِ بالحلالِ الصّافِي إلاّ ما لا بُدَّ لَهُ مِن كِسرَةٍ منهُ يَشُدُّ بها صُلْبَهُ، و ثوبٍ يُوارِي بهِ عَورَتَهُ مِن أغْلَظِ ما يَجِدُ و أخشَنِهِ، و لم يكُن لَهُ فيما لا بُدّ مِنهُ ثِقةٌ و لا رَجاءٌ. ۱
امام على عليه السلامـ در بخشى از اندرزنامه خود به يكى از يارانش ـنوشت: هر كه تقواى خداوند ارجمند شكست نا پذير پيشه كند، قوى شود و از غذا و آب سير گردد و خِردش از حدّ دنيا پرستان فراتر رود. حرام دنيا را پليد داند و از شبهات آن دورى گزيند و به خدا سوگند به حلال ناب دنيا نيز روى خوش نشان ندهد، مگر به اندازه اى كه نياز دارد؛ مانند تكّه نانى كه بدنش را نيرو دهد و جامه اى كه برهنگى اش را بپوشاند، آن هم از درشت ترين و زبرترين خوراك و لباسى كه به دستش مى رسد و به آنچه چاره اى از آن ندارد هم، اطمينان و اميدى ندارد.
۱.الكافي: 2/136/23.

احادیث دیگر این موضوع

۵