گروگانهاىِ فضل خدا
1 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:و إنَّ للذِّكرِ لَأهلاً أخَذُوهُ مِن الدنيا بَدَلاً، فلَم تَشغَلْهُم تِجارَةٌ و لا بَيعٌ عَنهُ، يَقطَعُونَ بهِ أيَّامَ الحَياةِ. قد حَفَّتْ بهِمُ المَلائكَةُ، و تَنَزَّلَتْ علَيهِمُ السَّكِينَةُ، و فُتِحَتْ لَهُم أبوابُ السماءِ. يَتَنَسَّمُونَ بدُعائهِ رَوحَ التَّجاوُزِ، رَهائنُ فاقةٍ إلى فَضلِهِ، و اُسارى ذِلّةٍ لِعَظَمَتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:همانا ياد خدا را اهلى است كه آن را به جاى دنيا برگرفته اند و از اين رو، هيچ سودا و هيچ داد و ستدى آنان را از ياد خدا باز نمى دارد، روزهاى زندگى را با ياد خدا مى گذرانند. فرشتگانْ گرد آنان را گرفته اند و آرامش بر آنان فرود آمده و درهاى آسمان به رويشان گشوده شده است. با دعاى خود، وزيدنِ نسيم عفو و گذشت را از خداوند مى طلبند، گروگانِ نياز به فضل خدايند و اسيرِ خوارى در برابر عظمت او.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 222.