آفرينش آسمانها
3 حدیث
عنه عليه السلام:إنَّ اللّهَ تباركَ و تعالى. خَلقَ الأشياءَ لا مِن شَيءٍ، و مَن زَعَمَ أنَّ اللّهَ تعالى خَلقَ الأشياءَ مِن شَيءٍ فَقد كَفرَ؛ لأنَّهُ لَو كانَ ذلكَ الشَّيءُ الّذي خَلقَ مِنهُ الأشْياءَ قَديما مَعهُ في أزَليَّتِهِ و هُوِيَّتِهِ كانَ ذلكَ الشّيءُ أزَلِيّا. ۱
امام باقر عليه السلام:خداوند تبارك و تعالى. موجودات را بيافريد اما نه از چيزى، و هر كس بگويد كه خداوند متعال موجودات را از چيزى آفريده كافر است؛ زيرا اگر آن چيز كه اشياء را از آن آفريده، قديم به قدمت و ازليت خدا باشد، پس آن چيز هم ازلى خواهد بود.
۱.علل الشرائع: 607 / 81.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:فمِن شَواهِدِ خَلْقِهِ خَلقُ السّماواتِ مُوَطَّداتٍ بلا عَمَدٍ، قائماتٍ بلا سَنَدٍ. دَعاهُنَّ فأجَبْنَ طائِعاتٍ مُذْعِناتٍ، غَيرَ مُتَلَكّئاتٍ و لا مُبْطِئاتٍ. و لَو لا إقْرارُهُنَّ لَهُ بالرُّبوبِيَّةِ و إذْعانُهُنَّ بالطَّواعِيَةِ لَما جَعَلَهُنَّ مَوضِعا لعَرشِهِ، و لا مَسْكَنا لمَلائكَتِهِ، و لا مَصْعَدا للكَلِمِ الطَّيِّبِ و العَمَلِ الصّالحِ مِن خَلْقِهِ. جَعلَ نُجومَها أعْلاما يَسْتَدِلُّ بها الحَيْرانُ في مُخْتَلِفِ فِجاجِ الأقْطارِ. لم يَمنعْ ضَوءَ نُورِها ادْلِهْمامُ سُجُفِ اللّيلِ المُظْلِمِ، و لا اسْتَطاعَتْ جَلابِيبُ سَوادِ الحَنادِسِ أنْ تَرُدَّ ما شاعَ في السّماواتِ مِن تَلَأْلُؤِ نُورِ القَمَرِ. ۱
امام على عليه السلام:و از نشانه هاى آفرينش او پديد آوردن آسمانهاى استوار و ايستاىِ بدون ستون و تكيه گاه است. خداوند اراده ايجاد آنها را فرمود و آنها با اطاعت و رغبت و بى هيچ درنگ و كُندى اجابتش كردند. اگر اقرار آنها بر خداوندى او و اعتراف آنها به طاعت و بندگيش نبود، آنها را جايگاه عرش خويش و مكان فرشتگان و محل فرا بردن گفتار نيكو و كردار شايسته بندگانش قرار نمى داد. ستارگان آسمان را نشانه هايى ساخت تا افراد سرگردان در آمد و شدِ راههاى زمين به وسيله آنها مسير خويش را بيابند. پرده هاى شب تار، پرتو نور آنها را نپوشانده و رداى سياه شبهاى تاريك، توانايى محو درخشش نور پراكنده ماه در آسمان را ندارد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 182.
عنه عليه السلام:و نَظَمَ بِلا تَعْليقٍ رَهَواتِ فُرَجِها، و لاحَمَ صُدوعَ انْفِراجِها، و وَشَّجَ بَيْنها و بينَ أزْواجِها، و ذَلّلَ للهابِطينَ بأمْرِهِ، و الصّاعِدينَ بأعْمالِ خَلقِهِ، حُزُونَةَ مِعراجِها، و ناداها بعدَ إذْ هِي دُخَانٌ فالْتَحَمَتْ (فالْتَجَمَتْ) عُرى أشْراجِها، و فَتَقَ بَعدَ الارْتِتاقِ صَوامِتَ أبْوابِها، و أقامَ رَصَدا مِنَ الشُّهُبِ الثَّواقِبِ على نِقابِها، و أمْسَكَها مِن أنْ تَمورَ في خَرْقِ الهَواءِ بأيْدِهِ، و أمَرَها أنْ تَقِفَ مُسْتسلِمةً لأمرِهِ.
و جَعلَ شَمْسَها آيةً مُبْصِرةً لِنَهارِها، و قَمَرَها آيةً مَمْحُوَّةً مِن لَيلِها، و أجْراهُما في مَناقِلِ مَجْراهُما، و قدَّرَ سَيْرَهُما (مَسيرَهُما) في مَدارِجِ دَرَجِهِما، لِيُميَّزَ بينَ اللّيلِ و النَّهارِ
امام على عليه السلام:راههاى گشاده آسمانها را، بى آن كه به جايى پيوسته باشد، منظم ساخت و شكافهاى وسيعش را به هم پيوست و هر آسمانى را با آسمانهاى ديگر مرتبط كرد و دشوارى [آمد و شد]آن را براى فرود آيندگان به فرمان او، و بالا روندگانى كه اعمال و كردار بندگان را مى برند، آسان نمود و چون آسمانها از دود و بخار بودند، ندا داد تا قطعه هاى پراكنده آن به هم پيوستند و گرد آمدند و پس از جمع شدن و گرد آمدن، درهاى بسته آنها را گشود و از ستاره هاى درخشان، بر راههاىِ آسمان نگهبان گماشت و با قدرت خويش از به جنبش درآمدن آنها در فضاى باز، جلوگيرى كرد و بفرمود تا در جاى خويش بايستند و به امر او تسليم باشند.
خورشيد آسمان را نشانه اى روشنگر براى روز، و ماه آن را كه نورش محو مى شود، آيتى براى شب قرار داد و آنها
۱.نهج البلاغة: الخطبة 91.