حدیث دربارهحقوق حيوانات
بحار الأنوار:عن اُمِّ كُلثوم ـ في حديثِ وَفاةِ أبيها أميرِ المؤمنينَ عليه السلام ـ:. ثُمّ نَزلَ إلى الدّارِ، و كانَ في الدّارِ إوَزٌّ قد اُهدِيَ إلى أخي الحسينِ عليه السلام، فلَمّا نَزَلَ خَرَجْنَ وَراءَهُ و رَفْرَفْنَ وَصِحْنَ في وَجْهِهِ، و كانَ قَبلَ تلكَ اللّيلَةِ لَم يَصِحْنَ. ثُمّ قالَ: يا بُنَيّةُ، بحَقّي علَيكِ إلاّ ما أطْلَقْتِيهِ؛ فقد حَبسْتِ ما لَيس لَهُ لسانٌ و لا يَقْدِرُ على الكلامِ إذا جاعَ أو عَطِشَ، فأطْعِميهِ و اسْقِيهِ و إلاّ خَلِّي سبيلَهُ يأكُل مِن حَشائشِ الأرضِ. ۱
بحار الأنوار:ـ در حديث رحلت امير المؤمنين عليه السلام آمده است ـ: ام كلثوم گفت:. آن گاه امام عليه السلام به حياط خانه رفت. در [حياط]خانه چند غاز بود كه به برادرم حسين عليه السلام هديه شده بود، غازها دنبال امام عليه السلام به راه افتادند و پَر و بال مى زدند و رو به روى ايشان فرياد مى كردند. تا آن شب چنين سر و صدايى راه نينداخته بودند. سپس امام فرمود: دخترم! به حقّى كه مرا بر توست سوگند، اين حيوانات را آزاد كن. تو چيزى را نگه داشته اى كه زبان ندارد و نمى تواند بگويد گرسنه است يا تشنه. يا آنها را آب و غذا بده، يا آزادشان كن كه از علفهاى زمين بچرند.
۱.بحار الأنوار: 42/278.