حدیث دربارهدرمان اندوه

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:الشَّيْءُ شَيْئانِ: شَيءٌ قَصُرَ عَنّي لَم اُرزَقْهُ فيما مَضى و لا أرْجوهُ فيما بَقِيَ، و شَيءٌ لا أنالُهُ دُون وَقْتِهِ و لَوِ اسْتَعَنْتُ علَيهِ بقُوّةِ أهلِ السَّماواتِ و الأرضِ، فما أعْجَبَ أمرَ هذا الإنسانِ: يَسُرُّهُ دَرْكُ ما لَم يَكُن لِيَفوتَهُ، و يَسوؤهُ فَوتُ ما لَم يَكُنْ لِيُدْرِكَهُ. و لَو أنَّهُ فَكّرَ لأبْصَرَ، و لَعَلِمَ أنَّهُ مُدَبَّرٌ، و اقْتَصَرَ على ما تَيَسّرَ، و لَم يَتَعرّضْ لِما تَعَسّرَ، و اسْتَراحَ قَلبُهُ مِمّا اسْتَوْعَرَ، فبِأيِّ هذَينِ اُفْني عُمْري؟! ۱
امام على عليه السلام:چيزها بر دو گونه اند: يا چيزى بوده كه در گذشته روزى من نشده، و در آينده نيز اميدى به رسيدن آن ندارم و يا چيزى است كه تا زمانش نرسد، من به آن نخواهم رسيد، هرچند براى رسيدن به آن از نيروى اهل آسمانها و زمين مدد جويم. چه شگفت آور است كار اين انسان؛ از رسيدن به چيزى كه حتماً به او مى رسيد شاد مى شود، و براى از دست دادن چيزى كه هرگز به او نمى رسيد، اندوهناك. اگر مى انديشيد، ديده بصيرتش باز مى شد و مى فهميد كه براى او، از پيش برنامه ريزى شده است و به آنچه آسان مى رسد، بسنده مى كرد و در پى آنچه شدنى نيست، نمى رفت و دلش از آنچه به دشوارى به دست مى آيد، آسوده مى شد. پس، به خاطر كدام يك از اين دو چيز، عمر خويش را تباه كنم؟!
۱.مطالب السؤول: 55.
کلیدواژه‌ها اندوهدرمان اندوه

احادیث دیگر این موضوع

۸