خانه
کتابها
احادیث
معصومین(ع)
جستجو...
ورود
ثبتنام
خانه
کتابها
میزان الحکمه ج ۲
موضوعات
اخلاق نادان
3004. نادان در همه حال بازنده و زيانكار …
حدیث درباره
اخلاق نادان
میزان الحکمه ج ۲، ص ۳۵۲، ح ۳۰۰۴
امام علی علیهالسلام
اخلاق نادان
عنه عليه السلام:
للجاهِلِ في كُلِّ حالةٍ خُسْرانٌ.
۱
امام على عليه السلام:
نادان در همه حال بازنده و زيانكار است.
۱.
غرر الحكم: 7329.
کلیدواژهها
نادانی
یاد کردن و فراموش کردن خدا
آفت های یاد خدا
اخلاق نادان
احادیث دیگر این موضوع
۸
امام كاظم عليه السلام:شگفتىِ نادان از خردمند، بيشتر از شگفتىِ خردمند از نادان است.
امام هادى عليه السلام:نادان، اسير زبان خود است.
امام عسكرى عليه السلام:پروراندنِ نادان و تَرك دادن كسى از عادتش، كارى معجزه آساست.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به پرسش از نشانه هاى نادان ـفرمود: اگر با او بنشينى، تو را به رنج افكند و اگر از او كناره گيرى، دشنامت دهد. چون چيزى به تو دهد، منّت گذارد و چون چيزى به او بدهى، ناسپاسى كند و اگر رازى را بدو سپارى، به تو خيانت ورزد.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خصوصيت نادان اين است كه درباره هر كس كه با او رفت و آمد مى كند ستم روا دارد، به فرو دستش دراز دستى كند، بر زبر دستش گردن فرازى نمايد، و ناسنجيده زبان به گفتار گشايد.
امام على عليه السلام:نادان كسى است كه خود را ـ به آنچه نمى داند ـ دانا شمارد و به رأى و نظر خود بسنده كند و پيوسته از دانشمندان دورى كند و از آنان عيب و ايراد گيرد و مخالفان خود را بر خطا داند و آنچه را نفهميده گمراه كننده شمارد. هرگاه به مطلبى برخورَد كه آن را نمى داند منكرش شود و آن را دروغ شمارد و از روى نادانى خود گويد: من چنين چيزى را نمى شناسم و فكر نمى كنم كه وجود داشته باشد و گمان نمى كنم وجود داشته باشد و كجا چنين چيزى هست؟! و اين از آن روست كه به نظر خود اعتماد دارد و از نادانى خويش بى خبر است! از اين رو به سبب نادانى خويش پيوسته از جهل بهره مند شود و حقّ را انكار كند و در نادانى سرگشته ماند و از طلب دانش تكبر ورزد.
امام على عليه السلام:دلهاى مردمان نادان را طمعها از جا بر كنَند و آرزوها به گروگان گيرند و فريبها به بند كشند.
امام حسن عليه السلامـ در وصف يكى از برادرانِ دينى خود ـفرمود: از حاكميت نادانى بيرون بود و دست سوى كارى دراز نمى كرد، مگر آن كه مطمئن مى شد سودى در بر دارد.
اولین حدیث
موضوع
حدیث 3005