حدیث دربارهدرجات ويژه در بهشت

بحار الأنوار عن رسول اللّه صلى الله عليه و آله:إنّ في الجَنّةِ مَنازِلَ لا يَنالُها العِبادُ بأعْمالِهِم، ليسَ لَها علاقَةٌ مِن فَوقِها و لا عِمادٌ مِن تَحْتِها قيلَ: يا رسولَ اللّهِ، مَن أهلُها؟ فقالَ: أهلُ البَلايا و الهُمومِ. ۱

بحار الأنوار:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: در بهشت منزلهايى است كه بندگان با اعمال خود بدانها نمى رسند. اين منزلها نه از بالا آويخته اند و نه بر ستونى تكيه دارند [در آسمان معلّقند]. عرض شد: اى پيامبر خدا! اهل اين منازل كيانند؟ فرمود: بلا كشيدگان و اندوه زدگان.

۱.. بحار الأنوار: 81/194/50.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت درجات ویژه در بهشت

احادیث دیگر این موضوع

امام زين العابدين عليه السلام:بر تو باد قرآن؛ زيرا خداوند بهشت را آفريد. و درجات آن را به اندازه آيات قرآن قرار داد. پس هر كه قرآن بخواند، قرآن به او مى گويد: بخوان و بالا رو. و هر كس از اين افراد وارد بهشت شود در آن جا كسى بلند مرتبه تر از او نخواهد بود مگر پيامبران و صدّيقان.

امام صادق عليه السلام:نگوييد بهشت يكى است. خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «درجاتى است»، يكى بالاى ديگرى. همه اين جمله از قرآن نيست و ظاهرا اشتباهى از راوى است و يا امام فقط واژه «درجات» را از قرآن برگرفته و لازم معنايى آن، يعنى يكى از ديگرى بالاتر است را در توضيح آن فرموده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند متعال در بهشت ستونى از ياقوت سرخ آفريده است كه روى آن هفتاد هزار قصر است و هر قصرى هفتاد هزار اتاق دارد. خداوند عزّ و جلّ اين قصرها را براى كسانى آفريده است كه به خاطر او يكديگر را دوست مى دارند و ديد و بازديد مى كنند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت قصرى است كه وارد آن نمى شود مگر آنان كه ماه رجب را روزه مى گيرند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت درجه اى است كه به آن دست نمى يابد مگر پيشواى دادگر يا خويشاوندى كه زياد صله رحم به جا آورد و يا عيالوار صبور.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:در بهشت اتاقهايى است كه بيرون آن از داخل ديده مى شود و درون آن از بيرون. در اين اتاقها آن كس از امّت من سكنا خواهد گزيد كه سخن نيكو بگويد، اطعام كند، به همگان سلام دهد، بر روزه مداومت كند و شب هنگام كه مردم در خوابند، نماز بگزارد.

امام باقر عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ بهشتى دارد كه جز سه كس وارد آن نمى شود: فردى كه درباره خود به حق داورى كند، فردى كه به خاطر خدا، به ديدن برادر مؤمن خود رود و فردى كه براى خدا، برادر مؤمن خود را بر خويشتن ترجيح دهد.