حدیث دربارهموجبات رفتن به بهشت
مجمع البيان:جاءَ أعرابِيٌ إلى النبيِ صلى الله عليه و آله فقالَ: يا رسولَ اللّهِ عَلِّمني عَمَلاً يُدخِلُني الجنَّةَ.
قالَ: إنْ كُنـتَ أقْصَـرْتَ الخُطْبَةَ لقد عَرَضْتَ المَسألَةَ، أعتِقِ النَّسمةَ و فُكَّ الرَّقَبَةَ. فقالَ: أ وَ لَيْسا واحِدا؟ قالَ: لا، عِتْقُ النَّسَمَةِ أنْ تَنْفَرِدَ بعِتْقِها، و فَكُّ الرَّقَبةِ أنْ تُعينَ في ثَمَنِها ـ و الفَيْءُ على ذِي الرَّحِمِ الظّالِمِ، فإنْ لَم يَكُنْ ذلكَ فأطْعِمِ الجائِعَ، و اسْقِ الظَّمْآنَ، و أْمُرْ بالمَعروفِ، و انْهَ عنِ المُنكَرِ، فإنْ لَم تُطِقْ ذلكَ فكُفَّ لِسانَكَ إلاّ مِن الخَير. ۱
مجمع البيان:باديه نشينى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و عرض كرد: اى پيامبر خدا! عملى به من بياموز تا با انجام آن به بهشت روم. فرمود: سؤالى كوتاه، امّا مهم پرسيدى. بنده آزاد كن و برده رها نما. باديه نشين پرسيد: مگر اين دو، يكى نيست؟ فرمود: نه؛ آزاد كردن بنده، آن است كه خودت به تنهايى بنده اى آزاد كنى و رها نمودن برده آن است كه در بهاى آزادى او هميارى كنى، به خويشاوندِ ستمگرت مهربانى و نيكى كن، اگر اين نشد، پس گرسنه اى را سير كن و تشنه اى را آب ده، و امر به معروف و نهى از منكر كن، اگر اين را هم نتوانستى، زبانت را جز از خير و خوبى فرو بند.
۱.مجمع البيان: 10/750.