حدیث دربارهآرزو و اجل

میزان الحکمه ج ۱، ص ۲۱۵، ح ۷۷۵

امام علی علیه‌السلام

آرزو و اجل

عنه عليه السلام:إذا بَلَغْتُمْ نِهايةَ الآمالِ فاذكُروا بَغَتاتِ الآجالِ. ۱

امام على عليه السلام:هرگاه به نهايت آرزوهاى خود رسيديد، به ياد شبيخون اجل باشيد.

۱.غرر الحكم: 4008.

کلیدواژه‌ها آرزو آرزو و اجل

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام صادق عليه السلام:خوشا كسى كه آرزوهاى پوچ، او را سرگرم و غافل نكرده باشد.

امام صادق عليه السلام:بسا نعمتى كه خداوند به بنده اش مى دهد بى آن كه آرزويش را كرده باشد و بسا كسى كه آرزوى چيزى داشته و خلاف آن نصيبش شده است.

امام صادق عليه السلامـ در دعاى خويش در روز عرفه ـگفت: خدايا! به تو پناه مى برم از دنيايى كه مانع خير آخرت مى شود و از زندگانى اى كه مانع نيكو مردن مى گردد و از آرزويى كه مانع كار نيك شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:آدم عليه السلام پيش از آن كه مرتكب گناه شود اجلش در برابر ديدگان او بود و آرزويش پشت سرش. اما چون گناه ورزيد خداوند آرزويش را جلو چشم او نهاد و اجلش را پشت سرش. اين است كه آدمى تا دم مرگ همچنان آرزو دارد.

تنبيه الخواطر:روايت شده كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سه قطعه چوب برداشت و يكى را در مقابل خود در زمين فرو برد و ديگرى را در كنار آن و سومى را دورتر قرار داد، آنگاه فرمود: آيا مى دانيد اينها چيست؟ گفتند: خدا و پيامبرش بهتر مى دانند. فرمود: اين انسان است، اين اجل و آن ديگرى آرزوست كه آدميزاده به دنبالش مى رود، اما اجل در مى رسد و او به آرزو نمى رسد.

امام على عليه السلام:اگر انسان اجل و سرعت آن را [به سوى خود]مى ديد، آرزو را دشمن مى داشت.

امام على عليه السلام:هر كه فردا را از عمر خود بشمارد، مرگ را در جايگاه شايسته اش ننشانده است.

امام على عليه السلام:هر كه زمام خويش را به دست آرزو بسپارد، با اجل خود به سر درمى آيد.