حدیث دربارهمنفورترين كس نزد خدا
عنه عليه السلام:إنَّ أبغَضَ الخَلائقِ إلَى اللّهِ رجُلانِ: رجُلٌ و كَلَهُ اللّهُ إلى نفسِهِ، فهُو جائرٌ عن قَصْدِ السَّبيلِ، مَشْغوفٌ بكَلامِ بِدعةٍ و دُعاءِ ضَلالةٍ، فهُو فِتْنةٌ لِمَنِ افْتَتَنَ بهِ.، و رجُلٌ قَمَشَ جَهلاً، مُوضِعٌ في جُهّالِ الاُمّةِ، عادٍ في أغْباشِ الفِتْنةِ، عَمٍ بما في عَقدِ الهُدْنةِ، قد سَمّاهُ أشْباهُ النّاسِ عالِما! ۱
امام على عليه السلام:منفورترين مردمان نزد خداوند متعال دو كس است: كسى كه خداوند او را به خود وا نهاده و او از راه راست به دور افتاده؛ دلداده بدعت است و فراخواننده به سوى گمراهى، پيروان خود را به فتنه و گمراهى درمى افكند. و مردى كه مشتى نادانى فراهم ساخته، در ميان نادانان امّت جولان مى دهد، در تاريكيهاى فتنه مى تازد، مزاياى صلح و آرامش [در جامعه] را نمى بيند. آدمى نمايان او را دانا ناميده اند [ولى نيست!].
۱.نهج البلاغة: الخطبة 17.