حدیث دربارهمؤمن كيست؟
عنه صلى الله عليه و آلهـ يَصِفُ المؤمنَ ـ: لطيفُ الحَرَكاتِ، حُلْوُ المُشاهَدةِ. يَطلُبُ مِن الاُمورِ أعلاها، و مِن الأخلاقِ أسْناها. لا يَحيفُ على مَن يُبغِضُ، و لا يأثَمُ فيمَن يُحِبُّ. قليلُ المؤونةِ، كثير المَعونةِ. يُحسِنُ في عملِهِ كأنّهُ ناظرٌ إلَيهِ، غَضُّ الطَّرْفِ، سَخِيُّ الكَفِّ، لا يَرُدُّ سائلاً. يَزِنُ كلامَهُ، و يُخْرِسُ لسانَهُ. لا يَقبَلُ الباطلَ مِن صديقِهِ، و لا يَرُدُّ الحقَّ على عدوِّهِ، و لا يَتعلّمُ إلاّ لِيَعْلمَ، و لا يَعلمُ إلاّ لِيَعْملَ. إن سلَكَ مَع أهلِ الدُّنيا كانَ أكيَسَهُم، و إنْ سَلكَ مَع أهلِ الآخرةِ كانَ أورَعَهُم. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در وصف مؤمن ـ فرمود:حركات و رفتارهايش ملايم و مهربان است و ديدارش شيرين. از هر چيز عاليترين آن را مى جويد و از خويها والاترينشان را. بر دشمنش ستم نمى كند و به خاطر كسى كه دوستش دارد مرتكب گناه نمى شود،. كم خرج و زحمت است و بسيار كمك و يارى مى رساند. كارش را به خوبى انجام مى دهد به طورى كه گويى آن را مى بيند، چشمانش فروهشته است، دست بخشنده دارد، و دست رد به سينه سائل نمى زند. سخنش را مى سنجد و زبان در كام مى كشد. باطل را از دوستش نيز نمى پذيرد و حق را حتّى از دشمنش انكار نمى كند، دانش نمى آموزد مگر براى دانستن و نمى آموزد مگر براى عمل كردن. اگر با دنيا طلبان همراه شود زيركترين آنهاست و هرگاه با آخرت جويان برود پارساترين آنها.
۱.بحار الأنوار: 67 / 71 / 34 و ص310 / 45.